Müzeler Haftası

Öğretmen etkinlikten önce bahçede düz ve güvenli bir sergileme alanı belirler; büyük fon kartonuna kalemle “Açık Hava Heykel Müzesi” yazar. Kil hamurlarını, şekil vermek için kullanılacak oyuncak merkezindeki bıçak, çatal vb. materyalleri ve her çocuk için bir A4 kâğıdını masalara ulaşılabilir biçimde hazırlar. Çocuklar yarım ay şeklinde oturduğunda “Bu hafta Müzeler Haftası. Sizce müze nasıl bir yer olabilir?” diye sorar. Çocukların tahminlerini dinler; “Müzeler, eski zamanlardan kalan veya sanat ve bilimle ilgili değerli eserlerin korunduğu yerlerdir. Bu eserler bize insanların geçmişte nasıl yaşadığını, neler yaptığını anlatır.” açıklamasını kısa cümlelerle yapar. “Bir müzede neler görmek isterdin?” sorusuyla her çocuğun bir fikrini söylemesine fırsat verir. Öğretmen müzede eserleri dikkatle incelemek, dokunmadan önce izin istemek ve sessizce yürümek gerektiğini beden diliyle modeller. Çocuklar da öğretmenin ardından yavaş müze yürüyüşü yapar. “Ziyaretçi yürüyor” denildiğinde sınıfta sakin adımlarla dolaşırlar; “Heykel!” denildiğinde seçtikleri bir heykel duruşunda donarlar. Öğretmen “Heykelin hangi parçası yukarıda? Nasıl duruyor?” gibi sorularla çocukların gözlem yapmasını destekler. Ardından çocuklar yerlerine döner ve öğretmen “Müzeler” şiirini ritimli biçimde okur: “Ayasofya, Topkapı / Bir hazine, bir servet, / Dolmabahçe Sarayı / Dolaşılmalı elbet. / Soluruz nefes nefes / Geçmişi, geleceği, / Daha neler neler var / İnsanın göreceği. / Tarihi öğreniriz / Ne hoş olur gezmesi / Sanata doyuruyor / Resim Heykel Müzesi.” Çocuklar şiirde duydukları “müze”, “geçmiş” ve “heykel” sözcüklerini tekrar eder. Öğretmen masaları göstererek “Bugün kendi açık hava heykel müzemizi kuracağız. Önce ne yapacağına karar ver, sonra kiline biçim ver, en son ayrıntılarını ekle.” der ve küçük bir kil parçasını yuvarlayıp bastırarak örnek bir biçim oluşturur. Her çocuğa, insan veya hayvan figürü, hayalî bir canlı ya da geçmişten kalmış olabileceğini düşündüğü bir eşya heykeli yapabileceğini söyler. Çocuklar seçimlerini yapar, kili elleriyle şekillendirir; çatal, bıçak gibi materyalleri yalnızca kile iz, çizgi ve doku vermek için kullanır. Öğretmen materyallerin yüze yaklaştırılmamasını hatırlatır, “Heykelinin adı ne?”, “Hangi kısmını daha belirgin yapmak istersin?” ve “Düşmemesi için tabanını nasıl güçlendirebiliriz?” sorularıyla bireysel destek verir. İsteyen çocuk, arkadaşından heykelini tutmasını ya da fikrini dinlemesini isteyebilir. Çalışmasını tamamlayan çocuk heykelini A4 kâğıdının üzerine dikkatle koyar. Öğretmen çocuğun söylediği heykel adını ve çocuğun adını kâğıda yazar. Çocuklar materyalleri masada bırakır, ellerini yıkar ve bahçeye geçmek için ikili sıra oluşturur. Bahçede öğretmen müze adının yazılı olduğu fon kartonunu sergileme alanına yerleştirir. Çocuklar A4 kâğıtlarını iki elleriyle taşıyarak eserlerini seçtikleri boş bir yere koyar; dileyenler eserini bir arkadaşının eseriyle yan yana sergiler. Sınıf, müzenin çevresinde ziyaretçi gibi yavaşça dolaşır. Her çocuk eserinin yanında durup “Eserimin adı…, bunu … için yaptım.” cümlesini tamamlar. Arkadaşları “Bunu yaparken hangi izi kullandın?” veya “Bu heykel nerede durabilir?” sorularından birini sorar; konuşmak istemeyen çocuk eserini işaret ederek öğretmenin onun adına açıklama yapmasını seçebilir. Değerlendirmede öğretmen “Müze ne demektir?”, “Müzeler bize neyi anlatır?”, “Sizin gittiğiniz müzeler var mı?”, “Yaptığımız müze gezisi size neler hissettirdi?” ve “Sen bir müze yapsan ne müzesi yapardın?” sorularını yöneltir. Sınıfa dönüldüğünde öğretmen çalışma kâğıtlarını dağıtır, yönergeyi kısa ve anlaşılır biçimde açıklar: “Müzedeki heykellerden birini seç, çiz veya uygun olanları işaretle.” Çocuklar çalışma kâğıtlarını yaparken öğretmen yönergeyi yeniden söyler, ihtiyacı olan çocuklara seçim yapma ve kalemi kullanma konusunda destek verir; çalışma kâğıtları çocuklarla tamamlanır.