Kedileri Tanıyorum ve Hayvanları Koruyorum

Öğretmen etkinlikten önce çalışma sayfalarını ve kuru boyaları çocuk sayısına göre hazırlar; sınıfta sohbet çemberi ile masa alanı arasında rahat geçiş için boşluk bırakır. Çocuklar çembere davet edilir. Öğretmen iki elini göğsünde birleştirerek, “Bir hayvan üşüse, acıksa ya da korksa ona nasıl davranmalıyız?” diye sorar. Her çocuğun kısa fikrini dinler, “Hayvanlar da canlıdır; sevgiye, güvene, suya ve bakıma ihtiyaç duyarlar.” diyerek ortak düşünceyi somutlaştırır. Ardından “Şimdi sessiz pati adımlarıyla parkta yürüyen çocuklar olalım.” yönergesiyle çocukların çember içinde birbirine çarpmadan yavaşça yürümelerini sağlar. Öğretmen “Bir ses duydunuz; dur, dinle, gözlerinle çevrene bak.” dediğinde çocuklar durur, dinleme ve dikkat hareketini taklit eder. Çocuklar yerlerine oturduktan sonra öğretmen “Hayvanları Koruyalım” hikâyesini canlı ses tonu, kısa duraklamalar ve yüz ifadeleriyle anlatır. Ceylin ve arkadaşlarının parkta yaralı ve üzgün yavru köpeği fark etmeleri bölümünde, “Köpek nasıl hissediyor olabilir?” diye sorar. Ceylin’in veteriner olan annesine haber vermesi, annenin köpeği kontrol edip kliniğe götürmesi ve iyileşene kadar ona bakım yapılması bölümlerini vurgular. Çocukların, yaralı ya da korkmuş bir hayvana kendi başlarına dokunmamaları gerektiğini açıkça söyler: “Güvenli bir uzaklıkta kalır, bir büyüğe haber veririz. Büyükler gerekirse veterinere ulaşır.” Hikâyedeki arkadaşların mama, su ve barınacak güvenli yer hazırlama düşüncelerini hatırlatır. Öğretmen hikâye sonrasında “Hikâyede minik köpeğe ne oldu?”, “Köpeğe nasıl yardım etmişler?” ve “Sen onların yerinde olsaydın ne yapardın?” sorularını sırayla sorar. Yanıtları “Bir büyüğe haber verme”, “Hayvanı korkutmama”, “Temiz su ve uygun yiyecek bırakma”, “Yuvaları ve yumurtaları bozmama” gibi koruyucu davranışlarla ilişkilendirir. Çocukların bakımını uzun süre üstlenemeyecekleri hayvanlar için aileleriyle ve bilgili yetişkinlerle konuşmalarının önemli olduğunu belirtir. “Hayvanları Koruma Günü 4 Ekim’dir; bugün hayvanlara iyi davranmayı hatırlıyoruz.” diyerek günün anlamını yaş düzeyine uygun biçimde açıklar. Aktif katılım için öğretmen çocukları ikili olmaya davet eder; isteyen çocuk gözlemci kalmayı seçebilir. Bir çocuk sessizce susamış, üşümüş ya da korkmuş hayvanı mimikle canlandırır; diğeri önce güvenli uzaklıkta durup sonra bir büyüğe haber verme, su bırakma ya da hayvanın yuvasını koruma davranışını söz ve hareketle gösterir. Öğretmen her kısa canlandırmadan sonra “Bu yardım güvenli mi?”, “Hayvan korkar mı, rahatlar mı?” sorularını sorar. İkili roller değişir; alkış yerine herkes iki elini kalbine koyarak arkadaşının düşüncesini takdir eder. Çemberde yeniden buluşulduğunda öğretmen “Hayvanlar” şarkısını kendi sesiyle söyler, çocukları tekrar eden “Mini mini hayvanlar, sevgisiz yapamazlar; iyi insanlar hayvanları her zaman korurlar.” bölümüne katılmaya davet eder. İlk tekrar oturarak yapılır; ikinci tekrarda çocuklar “köpekçik” için küçük pati adımı, “kediciği” için nazikçe eğilme, “korurlar” sözü için kollarla koruyucu çatı hareketi seçer. Öğretmen hareketlerin yavaş, güvenli ve arkadaşların alanına dikkat ederek yapılmasını hatırlatır. Masalara geçişte öğretmen “Pati adımları bitti; şimdi ressam ellerimiz masalara gidiyor.” der. Çalışma kâğıtlarını çocuklarla yapar; kâğıtları ve kuru boyaları dağıtır, görselleri incelemeleri için zaman verir ve yaşa uygun kısa yönergeyi modelleyerek açıklar. Çocuklar çalışma sayfasındaki yönergeye göre hayvanları koruyan davranışları kuru boyalarla tamamlar; öğretmen gerektiğinde yönergeyi yeniden söyler, seçimini anlatması için çocuğu destekler ve yardımı çocuğun yerine yapmadan verir.