Kedileri Tanıyorum ve Hayvanları Koruyorum

Öğretmen etkinlik öncesinde çalışma sayfalarını ve kuru boyaları masalara erişilebilir biçimde hazırlar. Çocuklar çemberdeyken sakin bir sesle, “Bugün çevremizde yaşayan hayvanların neye ihtiyacı olduğunu düşüneceğiz. Bir hayvan zor durumdaysa tek başımıza müdahale etmek yerine güvendiğimiz bir yetişkinden yardım isteriz.” der. Çocuklardan seçtikleri bir hayvan gibi sessizce yürümelerini, sonra öğretmenin “Dur, dinle!” işaretinde donup çevreyi dinlemelerini ister. “Bir hayvan üşümüş, susamış ya da yaralanmış olsaydı bunu hangi ipuçlarından anlayabilirdik?” sorusuyla tahminlerini alır; her çocuğun sözünü kısa cümlelerle yeniden ifade ederek katılımı destekler. Öğretmen “Hayvanları Koruyalım” hikâyesini anlatır. Ceylin ve arkadaşlarının parkta oynarken sesi takip edip yaralı ve üzgün yavru köpeği bulduklarını; Ceylin’in veteriner olan annesine haber verdiğini vurgular. Annesinin köpeği kontrol edip kliniğe götürdüğünü, iyileşene kadar ona baktıklarını ve çocukların daha sonra aileleriyle hayvanlar için su, mama ve küçük barınma yerleri hazırladıklarını anlatır. Hikâyenin belirli yerlerinde durarak “Köpek nasıl hissediyor olabilir?”, “Ceylin’in önce annesine haber vermesi neden güvenli bir seçimdir?” ve “Siz olsaydınız yetişkinden nasıl yardım isterdiniz?” diye sorar. Çocukların gerekçelerini dinler; yaralı, korkmuş veya tanımadıkları hayvanlara yaklaşmak yerine yetişkinlere, gerektiğinde veterinerlere haber verilmesi gerektiğini açıklar. Sohbette öğretmen, hayvanların duyan, hareket eden ve ihtiyaçları olan canlılar olduğunu söyler; Hayvanları Koruma Günü’nün 4 Ekim olduğunu belirtir. Çocuklarla hayvanları korumaya yönelik somut davranışları birlikte oluşturur: Hayvanları korkutmamak ve incitmemek, yuvaları ve yumurtaları bozmamak, bakımını üstlenebileceğimiz hayvanlar için düzenli su, uygun yiyecek ve veteriner desteği sağlamak, sokaktaki hayvanlar için ailelerle güvenli yardım yolları düşünmek. “Bakamayacağımız bir hayvanı neden eve almamalıyız?” sorusunda çocukların neden-sonuç kurmalarına fırsat verir. Öğretmen, doğru davranışları “Hayvan kendini güvende hisseder.” gibi kısa sonuç cümleleriyle pekiştirir. Çocuklar üç-dört kişilik küçük gruplara ayrılır. Her grup, öğretmenin verdiği “Susamış bir kedi”, “Yuvası olan kuş”, “Yaralı yavru köpek” ya da “Korkmuş bir hayvan” durumlarından birini seçer. Gruplar konuşarak hayvana zarar vermeden yapılacak iki güvenli yardım davranışını planlar ve kısa bir canlandırma yapar. İstemeyen çocuk anlatıcı, hayvan sesi çıkaran ya da izleyip fikir veren rolünü seçebilir. Her canlandırma sonrasında sınıf, “Bu grupta hayvanı koruyan davranış neydi?” sorusuna yanıt verir. Öğretmen, uygun önerileri tekrar eder ve yanlış ya da riskli önerileri yargılamadan “Bunun yerine bir yetişkine haber vermek daha güvenli olur.” diyerek düzenler. Öğretmen, “Şimdi sesimizle hayvanlara sevgi gönderelim.” diyerek “Hayvanlar” şarkısını kaynakta yer alan sözlerle yavaş ve ritimli biçimde söyler. Çocuklar nakarattaki “Mini mini hayvanlar, sevgisiz yapamazlar” bölümüne el çırparak ve seçtikleri hayvanın nazik hareketini yaparak katılır. Şarkı bitince herkes yeniden çembere gelir. Öğretmen değerlendirme sorularını yöneltir: “Bugün ne günüydü?”, “Hikâyede minik köpeğe ne oldu?”, “Köpeğe nasıl yardım etmişler?”, “Sen onların yerinde olsaydın ne yapardın?”, “Şarkının adı neydi?” ve “Şarkıda bize neyden bahsediliyordu?” Çocuklar bir arkadaşının fikrine “Ben de böyle düşünüyorum, çünkü…” diyerek ekleme yapmaya teşvik edilir. Öğretmen masalara geçiş için hayvan yürüyüşü seçeneği sunar; çocuklar seçtikleri hayvan gibi masalarına gider. Çalışma sayfalarını ve kuru boyaları dağıtır, sayfadaki yönergeyi kısa cümlelerle açıklar, önce örnek bir bölümü işaret ederek model olur ve her çocuğun kendi hızında çalışmasına fırsat verir. Gereksinim duyan çocuklara seçenekleri tekrar eder, düşüncesini söyleyerek karar vermesine destek olur. Etkinlik, çalışma kâğıtlarının çocuklarla yapılmasıyla tamamlanır.