Öğretmen etkinlikten önce sınıf kapısına büyük kare görselini asar, zeminde bantla büyük bir kare oluşturur. Masalara kartondan kareler, kalemler, boya, pul, boncuk, yapıştırıcı, ahşap çubuklar ve makasları çocukların rahatça ulaşabileceği biçimde yerleştirir. Çocukları kapıda karşılayarak, “Bugün sınıfa girmeden önce bir şekil bizi bekliyor,” der.
Çocuklar büyük görseli inceler. Öğretmen, “Bu şeklin adı ne olabilir?” sorusunu sorar; cevapları dinler ve şeklin adının kare olduğunu söyler. Parmağıyla kenarları ve köşeleri göstererek çocuklarla birlikte sayar: “Karenin dört kenarı, dört köşesi vardır.” Çocuklar görseldeki kenarları parmaklarıyla izler; sınıfa ikili sıra hâlinde geçerler.
Öğretmen her çocuğa bir renkli kare blok ya da pelüş kare yastık seçme fırsatı verir. “Önce köşeye dokun, sonra parmağınla bir kenarı gezdir,” yönergesini modelleyerek verir. Çocuklar nesnelerini inceler, karşılıklı kenarları gözle karşılaştırır. Ardından herkes parmağıyla havada yavaşça kare çizer. “Kare havada nasıl tamamlanır, nereden başlanır?” sorusuna çocuklar hareket ederek cevap verir.
Öğretmen, “Şimdi kare dedektifleriyiz,” diyerek sınıf içinde kısa bir şekil avı başlatır. Çocuklar sınıftaki kareye benzeyen nesneleri yerinden almadan gösterir. Her çocuk bulduğu nesne için “Bu …, kareye benziyor,” cümlesini kurar. Öğretmen, “Bu kare şekli başka neye dönüşseydi, nasıl kullanılırdı?” diyerek hayal kurmalarını destekler. İki alkış sesi, masalara geçme işareti olur.
Öğretmen bir karton kare üzerinde “Süsle, yapıştır, sapını tak” sırasını gösterir. Çocuklar karton karelerini boya veya kalemle renklendirir; pul ve boncukla istedikleri kadar süsler. Dileyen çocuk, öğretmenin belirginleştirdiği çizgiden kareyi makasla keser; zorlanan çocuk hazır kareyle devam eder. Ahşap çubuk, yetişkin desteğiyle karenin arkasına bantlanır. Öğretmen, makasların masada kullanıldığını ve yapıştırıcının az sürüldüğünü hatırlatır.
Çocuklar ikili gruplarda kuklalarına ad verir ve bir duygu seçer. Sırayla kuklalarını hareket ettirerek kısa bir canlandırma yaparlar. Öğretmen, “Kuklanın nasıl bir adı olurdu, hangi duyguyu taşırdı, nasıl yürürdü?” diye sorar. İsteyen çocuk anlatır, isteyen hareketiyle gösterir. “Kukla kare olmasa hangi şekil olurdu, o zaman nasıl hareket ederdi?” sorusuyla farklı düşünceler kabul edilir.
Kuklalar güvenli bir yere bırakıldıktan sonra çocuklar bantla oluşturulan büyük karenin çevresine gelir. Kare Kapmaca oyununda bazı çocuklar köşelerde, bazıları kenarlarda, bir çocuk da ortada durur; diğerleri sırayla bu rollere geçer. Öğretmen “Köşeler değişsin”, “Kenarlar değişsin”, “Herkes yer değiştirsin” komutlarını verir. Çocuklar koşmadan, boş alanı gözeterek yer değiştirir. Ebe olan çocuk bir yere geçer; kimse oyundan çıkmaz ve her çocuk isterse ortada olmayı dener. Oyun sonunda “Köşe ile kenar arasında hangi farklar fark edildi?” sorusu konuşulur.
Çocuklar çemberde kuklalarını göstererek karenin nerelerde görülebileceğini paylaşır. Öğretmen dört kenar ve dört köşe bilgisini çocukların ifadeleriyle tekrar eder, “Yarın kareye benzeyen yeni neler keşfedilebilir?” diye sorar. Ardından çalışma kâğıtlarını dağıtır; kare olan şekilleri bulup işaretleme ve bir kareyi tamamlama yönergesini kısa cümlelerle açıklar, gerektiğinde parmakla model olur ve bireysel destek verir. Etkinliğin sonunda öğretmenin hazırladığı çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.
