Öğretmen etkinlikten önce büyük kare görselini sınıf kapısına asar; renkli küçük kare blokları, pelüş kare yastıkları, karton kareleri, ahşap çubukları, boya, kalem, boncuk, pul, yapıştırıcı, makas ve bandı erişilebilir masalara yerleştirir. Zeminde bantla herkesin rahatça hareket edebileceği büyük bir kare oluşturur. Çocuklar kapıda görseli incelerken öğretmen, “Bu şeklin adı ne olabilir? Kaç kenarı ve kaç köşesi var?” diye sorar. Tahminler dinlenir; ardından “İçeri girince kanıt bulup birlikte karar vereceğiz.” denilerek çocuklar yarım ay biçiminde oturur.
Öğretmen büyük görsel üzerinde parmağını bir köşeden başlayarak dört kenarda gezdirir ve “Kare, dört kenarı aynı uzunlukta olan ve dört köşesi bulunan bir şekildir.” der. Bir çocuk kenarları, başka bir çocuk köşeleri gösterir. Her çocuğa bir kare blok ya da yastık seçme hakkı verilir. Çocuklar seçtikleri nesnenin kenarlarını ve köşelerini parmaklarıyla izler, ardından öğretmenin yavaş modelini takip ederek havada kare çizer. “Kare havada nasıl tamamlanır, nereden başlanır?” sorusuna yön belirterek yanıt vermeleri istenir. Kenarların eşitliği bloklar yan yana getirilerek birlikte kontrol edilir.
Çocuklar ikili “kare dedektifleri” olur. Her ikili sınıfta kareye benzeyen bir nesne ya da bölüm bulur, nesneye dokunmadan işaret eder ve arkadaşlarına gösterir. Öğretmen, “Bu nesnenin hangi bölümü kareye benziyor? Bunu nasıl anladın?” diyerek gerekçe ister. Kare olmayan bir örnek gösterildiğinde çocuklar kenar ve köşe sayılarını karşılaştırarak neden kare olmadığını açıklar. Her ikili, bulduğu nesnenin ne işe yaradığını da paylaşır. “Bu kare şekli başka neye dönüşseydi, nasıl kullanılırdı?” sorusuyla farklı fikirler kabul edilir.
Masalara geçişte çocuklar bloklarını bırakır ve istedikleri karton kareyi seçer. Öğretmen önce makası gövdesinden taşıma, oturarak kesme ve keserken diğer elin parmaklarını çizgiden uzak tutma biçimini gösterir. Çocuklar gerekirse karton karelerin kenarlarını kontrollü biçimde düzeltir; kalem, boya, boncuk veya pulla kare kuklalarını tasarlar. Süsleri yapıştırmadan önce yerlerini planlamaları, kuklanın yüzünü ve duygusunu seçmeleri teşvik edilir. İsteyen çocuk ahşap çubuğu, öğretmenin yönlendirmesiyle kare kartonun arkasına bantlar. Desteğe gereksinim duyan çocuğa öğretmen kartonu sabit tutarak ya da yapıştırıcı miktarını birlikte ayarlayarak yardım eder; çocuk tasarım kararını kendisi verir.
Kuklalar hazırlandığında çocuklar küçük gruplarda kısa bir canlandırma planlar. Her grup kuklasına ad verir, bir duygu ve hareket seçer; sırayla konuşmaya özen gösterir. Öğretmen, “Kuklanın nasıl bir adı olurdu, hangi duyguyu taşırdı, nasıl yürürdü?” diye sorar. Sunumdan sonra akranlar kuklada gördükleri kare özelliklerini söyler. “Kukla kare olmasa hangi şekil olurdu, o zaman nasıl hareket ederdi?” sorusu üzerinden çocuklar seçimlerini gerekçelendirir.
Hareket için çocuklar bantla oluşturulan büyük karenin çevresinde güvenli aralıklarla yer alır. Bir gönüllü ortaya geçer; öğretmen önce “Köşeler değişsin”, sonra “Kenarlar değişsin” ve “Herkes yer değiştirsin” komutlarını verir. Çocuklar koşmadan, boş alanı gözeterek yeni bir yere geçer; ortadaki çocuk da uygun bir yer bulmaya çalışır. Yer bulamayan çocuk isterse ortada kalır, isterse öğretmenle birlikte komut verir; oyun eleme olmadan sürer. Oyun sonunda çocuklar büyük karenin üzerinde köşe ve kenarı gösterir; “Köşe ile kenar arasında hangi farklar fark edildi?” sorusunu yanıtlar.
Çocuklar kuklalarını yanlarına alarak tekrar oturur. Öğretmen kareyi tanımak için dört eşit kenar ve dört köşeye bakıldığını özetler; “Yarın kareye benzeyen yeni neler keşfedilebilir?” sorusuyla günlük yaşama bağlantı kurar. Hazırlanan çalışma kâğıtları çocuklara dağıtılır, yaşa uygun yönerge açıklanır ve gerektiğinde bireysel destek verilerek çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.
