Bayram Sevinci

Öğretmen etkinlikten önce minderleri yarım ay biçiminde yerleştirir; hikâye kitabını, boya kalemlerini, çocuk makaslarını ve yapıştırıcıları masalara hazırlar. İkramları çocukların ulaşamayacağı bir yerde tutar; alerji ve aile onayı kontrol edilmiş ikramların isteğe bağlı olduğunu planlar. Sınıfın bir köşesindeki iki minder “Bayram Evi” olur. Çocuklar minderlere gelince öğretmen gülümseyerek “Bugün bayram sevinciyle ilgili konuşacak, oynayacak ve bir şeker hazırlayacağız.” der. Kitabın kapağını gösterip “Resimde neler görüyorsun?” diye sorar; her çocuğun tek sözcükle ya da işaret ederek katılmasına zaman tanır. Öğretmen tekerlemeyi yavaşça söyler ve hareketleri gösterir: “Ben küçük kaplanım, taştan taşa atlarım. Minderleri görünce üstlerine zıplarım.” Çocuklar kendi yerlerinde iki küçük zıplama yapar, sonra öğretmenin “Dur, dinle” işaretinde otururlar. Öğretmen, “Ara tatilde Ramazan Bayramı var. Sizce bayram gelmeden önce evlerde neler yapılır?” diye sorar. Çocukların temizlik, tatlı, kıyafet ya da ziyaret cevaplarını tekrar ederek genişletir: “Evet, bazı aileler evi hazırlar; bazıları tatlı yapar.” Arife gününün bayramdan önceki gün olduğu kısa ve somut biçimde söylenir. Ramazan Bayramı’nın Müslümanların Ramazan ayından sonra sevinçle kutladığı özel bir bayram olduğu, ailelerin geleneklerinin farklı olabileceği açıklanır. Öğretmen hikâye kitabından bayramlaşmayı anlatan kısa bir bölümü resimleri göstererek okur. Her iki-üç cümlede bir durup “Kapı çalıyor, kim gelmiş olabilir?” ve “Misafir gelince yüzümüz nasıl olur?” sorularını sorar. Çocuklar gülümseme, selam verme ve ikram sunma hareketlerini birlikte dener. Öğretmen, “Bazı ailelerde büyüklerin eli öpülür; istersek elimizi kalbimize koyup sevgiyle bayramlaşabiliriz.” diyerek çocuklara selamlaşma biçimi seçme hakkı verir. Kerem ile ilgili kısa örnekte, Kerem’in önce yalnız şekeri düşündüğü, sonra misafire gülümsemeyi ve selam vermeyi hatırladığı anlatılır. Böylece ikramın açlık için değil, paylaşmak ve mutlu etmek için sunulduğu vurgulanır. Çocuklar öğretmenin ritmik alkışıyla ayağa kalkar. Öğretmen “Bugün bayram, neşeliyiz” sözünü kısa ezgiyle söyler; çocuklar sözleri ve alkışı tekrar eder. “Gülümse” denince gülümser, “ziyaret” denince yavaş adımlarla yürür, “kapı” denince durup üç kez “tak tak tak” yaparlar. Ardından tekrar minderlere dönerek nefeslerini düzenlerler. Drama için öğretmen üç-dört çocuktan oluşan küçük gruplar kurar; çocuklar ev sahibi, misafir ya da ikram sunan kişi rollerinden istediklerini seçer. Misafirler minderden yapılmış Bayram Evi’ne yaklaşır, kapıyı çalar; ev sahipleri “Hoş geldiniz, bayramınız mübarek olsun.” der. Çocuklar gülümser, seçtikleri selamlaşma hareketini yapar ve açık avuçla ikram sunuyormuş gibi canlandırırlar. Öğretmen, “İki arkadaş önce küsmüş, şimdi ne yapabilirler?” diyerek barışma sahnesini modeller: “Üzgünüm.”, “Barışalım.” Çocuklar sırayla aynı kısa cümleleri dener. Her grubun ardından arkadaşları alkış yerine sessiz el sallayarak teşekkür eder; roller değiştirilir. Değerlendirmede öğretmen ikramları hijyen kurallarına uygun biçimde isteyen çocuklara verir ve “Paylaşırken nasıl davrandık?” diye sorar. Ardından “Bugün neler yaptık?”, “En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin?”, “Arife Günü nedir?”, “Ramazan Bayramı nedir?”, “Ramazan Bayramına hazırlık olarak neler yaparız?”, “Ramazan Bayramını nasıl geçirmeliyiz?”, “Kerem neden ilk başta sadece şekeri düşündü?” ve “Biz bayramda büyüklerimizi ziyaret ettiğimizde onlar neler hisseder?” sorularını kısa cevap, işaret ya da hareketle yanıtlamalarını destekleyerek sorar. Etkinliğin sonunda öğretmen büyük şeker görseli bulunan çalışma kâğıtlarını dağıtır, “Önce şekeri boya, sonra çizgi üzerinde kes; istersen yapıştırıcıyla kâğıttaki yerine yapıştır.” yönergesini adım adım gösterir. Çocuklar boya kalemleri, makas ve yapıştırıcıyla kendi Bayram Şekeri çalışmalarını tamamlar; kesme ve yapıştırmada gereksinim duyan çocuklara öğretmen bireysel destek verir.