Ben kimim

1. Ben kimim (115 dk) Sınıf ortamı, çocukların kendi fiziksel özelliklerini, yeteneklerini ve eşsiz benliklerini keşfetmelerini sağlayacak şekilde 'Ben Biriciğim, Kendimi Tanıyorum' temasıyla hazırlanır. Panolara büyük boy aynalar, farklı saç ve göz renklerine sahip gülen çocuk fotoğrafları asılır. Minderler çember oluşturacak biçimde dizilir; çemberin merkezindeki masaya üzerine süslü bir çerçeve yerleştirilmiş 'Benlik Aynası' konur. Aynanın yanında mezura, el büyüteci ve parmak izi mürekkep pedi hazır bulundurulur. Çalışma masalarında insan figürü şablonları, yün ipler, kumaş parçaları ve pastel boyalar yerleştirilir. Güler yüzlü öğretmen elinde büyük bir aynayla çocukları kapıda karşılar ve ritimli bir kendini tanıtma tekerlemesiyle çembere çağırır (FAB.1, MSB.1, E1.1). Öğretmen çocukları selamlayarak benlik şiirini seslendirir: Aynaya baktım kendimi gördüm, Saçımı taradım neşeyle ördüm. Gözlerim parlar gülümser yüzüm, Sevgiyle söyler her tatlı sözüm! Ben benim dünyada tek ve özelim, Farklılıklarımla ne kadar güzelim. Boyum uzar her yeni günde, Mutluluk taşar bu güzel tende! Şiirin ardından öğretmen çemberin ortasındaki süslü aynayı sırayla çocuklara uzatır (FAB.1.c, MSB.1.b, E1.3). Çocuklar aynaya bakarak göz renklerini (kahverengi, yeşil, ela), saç şekillerini (kıvırcık, düz, dalgalı) ve yüzlerindeki tatlı tebessümü incelerler. Öğretmen her çocuğun boyunu duvardaki renkli boy cetvelinde ölçer ve mezurayla boy uzunluklarını gösterir (MSB.1.b). Ardından çocuklar mürekkep pedine parmaklarını hafifçe dokundurarak beyaz kağıda parmak izi basarlar. Büyüteçle parmak izlerini inceleyen minikler, dünyadaki hiçbir insanın parmak izinin birbirine benzemediğini öğrenince büyük bir hayranlık yaşarlar (FAB.1.c, SDB1.2). Çocuklar biricik olmanın gururunu hissederler. Ardından Kendi Şarkısını Arayan Küçük Kuş Maviş masalı anlatılır: Ormanın derinliklerinde yaşayan minik kuş Maviş, diğer kuşların seslerini taklit etmeye çalışırmış; bülbül gibi şakımak, papağan gibi konuşmak istermiş ama sesi bir türlü onlara benzemezmiş. Bu yüzden üzülüp bir dala tünemiş. Yanına bilge baykuş konmuş: "Maviş, neden başkası gibi ötmeye çalışıyorsun? Senin kendi sesin, kendi mavi tüylerin ve kendi tatlı şarkın var. Dünyada senden sadece bir tane var!" demiş. Maviş gözlerini kapatmış ve içinden gelen özgün melodiyi söylemeye başlamış. Ormandaki tüm hayvanlar durup bu eşsiz şarkıyı dinlemiş ve alkışlamışlar. Maviş gülümseyerek: "Kendim olmak ne kadar harikaymış, ben kendi rengimle güzelim!" demiş (D14.1, SDB2.1). Masalı dinleyen çocuklar kendilerini oldukları gibi sevmenin değerini kavrarlar. Sınıf alanında 'Ayna Hareketi ve Beden Parkuru' hareketli oyunu başlatılır (HSAB.1.b, E2.1, E2.5). Zemine renkli yer minderleri ve dar mavi yer denge çizgisi serilir. Çocuklar ikişerli eşleşir; biri hareket lideri olurken diğeri onun 'canlı aynası' olur (HSAB.1.b). Lider tek kolunu kaldırdığında ayna olan çocuk da kaldırır; lider zıpladığında o da zıplar. Ardından denge çizgisi üzerinden adımlarını dikkatle atarak yürürler. Eşler rolleri değişerek birbirlerinin beden farkındalığına ve hareketlerine uyum sağlarlar. Çocuklar bu oyunla beden koordinasyonunu ve empati becerisini keyifle geliştirirler. Hareketli oyunun ardından çocuklar düzenli adımlarla çalışma masalarına geçerler (SNAB.4.d, E3.2, OB1). Masalarda insan silueti çizilmiş kartonlar, yün ipler, renkli kumaş parçaları ve pastel boyalar bulunur. Her çocuk aynada gördüğü kendi fiziksel özelliklerini kağıda yansıtarak bir 'Oto-Portre' oluşturur (SNAB.4.d). Kendi saç rengine uygun yün ipleri baş kısmına yapıştırırlar, sevdikleri kıyafet rengini çizerler. Çocuklar masalarda çalışırken boyaları birbirleriyle nezaketle paylaşırlar. Günün değerlendirme çemberinde minderlere oturulur (FAB.1.c, D14.1, SDB1.2). Çocuklar yaptıkları otoportreleri göğüslerine tutarak kendilerini tanıtırlar: "Ben Ali, kıvırcık saçlarım var ve en çok resim yapmayı severim", "Ben Elif, gözlerim kahverengi ve çok hızlı koşarım" derler. Öğretmen: "Sınıfımızdaki tüm bu farklılıklar olmasaydı ne olurdu?" diye sorar. Çocuklar: "Herkes aynı olsaydı dünya çok sıkıcı olurdu!" yanıtını verirler. Öğretmen farklılıklara saygı duymanın önemini yineler. Birlikte derin bir rahatlama nefesi alınır. Hazırlanan otoportreler sınıf panosuna 'Bizim Eşsiz ve Harika Sınıfımız' başlığı altında asılır. Çocuklar kendilerini tanıma, kendi bedenine saygı duyma ve akranlarının biricikliğini kabul etme olgunluğuna ulaşırlar. Öğretmen her çocuğu tebrik eder. Çocuklar birbirlerine sarılarak ve sevgiyle el sallayarak günü mutlulukla tamamlarlar. Aynalı panonun önüne geçen minikler kendilerine tebessüm ederek 'Ben kendimi çok seviyorum' derler. Akranlarının farklı yeteneklerine ve özelliklerine hayranlıkla bakan çocuklar, birlikte olmanın zenginliğini kucaklayarak sınıf ailesinin sıcacık birer parçası olurlar.