Öğretmen, sağlık personeli kıyafetleri, aksesuarlar, sedye, battaniye, tencere, kepçe ve tabakları sınıfın uygun bir bölümünde düzenleyerek “Kızılay için El Ele” köşesini hazırlar. Çocuklar yarım ay biçiminde oturur. Öğretmen, “Bu köşe sizce kime yardım etmek için hazırlanmış olabilir?” diye sorar ve cevapları dinler. Ardından kısa ve somut açıklamalar yapar: “Kızılay, deprem, sel, yangın gibi zor zamanlarda insanlara yardım eder. İhtiyacı olanlara battaniye, yiyecek, içecek ve barınacak yer ulaştırır; yaralananların bakımına destek olur.” Kızılay Haftası’nın 29 Ekim-4 Kasım arasında kutlandığını söyler. “Şefkatli kucağında…” şiirini yavaş ve ritimli biçimde okur; çocuklar “Yardımlara koşarsın” sözlerine el ele verme hareketiyle katılır. “Birine yardım edildiğinde nasıl hissederiz?” sorusuyla duygu paylaşımına geçer.
Öğretmen, “Şimdi Kızılay yardım çadırında birlikte çalışalım,” diyerek drama kurallarını açıklar: Herkes seçtiği rolü oynar, arkadaşına nazik davranır ve sedye yalnızca oyuncak taşımak için kullanılır. Çocuklar doktor, hemşire, hasta bakıcı, yardım görevlisi ya da desteğe ihtiyacı olan kişi rollerinden birini seçer; istemeyen çocuk gözlemci veya yardım malzemesi düzenleyicisi olabilir. Öğretmen kısa bir durum verir: “Şiddetli yağmurdan sonra bazı insanlar üşümüş ve yardıma gelmiş.” Yardım görevlileri battaniyeleri hazırlar, tencere-kepçe-tabakla sıcak aş dağıtımını canlandırır; sağlık görevlileri oyuncağın bakımını yapar. Öğretmen, “Önce neye ihtiyacımız var?”, “Arkadaşına nasıl yardımcı olabilirsin?” gibi sorularla oyunu sürdürür. Roller birkaç dakika sonra isteyen çocukların değişebilmesi için durdurulur. Drama sonunda çocuklar yerlerine dönerek canlandırdıkları rolü ve yardım ederken hissettiklerini birer cümleyle paylaşırlar.
Öğretmen depremi, “Yerin bazen sallanmasıdır; böyle bir durumda öğretmenimizi dinler, sakin kalırız,” sözleriyle açıklar. “Deprem olduğunda ne yapmalıyız?” sorusuna çocukların yanıtlarını alır; güvenli davranışların öğretmen yönlendirmesiyle yapılacağını vurgular. Düz zemine fon kartonu koyar, üzerine kibrit kutularını birlikte dizer. “Kartonu çekince kutulara ne olabilir?” diye tahmin ister. Kartonu kendisi yavaşça çeker ve kutuların devrilmesini gözlemler. Çocuklar önce tahminlerini, sonra gördüklerini söyler; öğretmen bunun yalnızca sallanmayı anlamaya yardımcı bir model olduğunu belirtir. Depremden etkilenen yerlere Kızılay’ın yardım ulaştırabileceğini hatırlatır.
Hareketli yardımlaşma oyununda öğretmen, karışık renkli boncuk kavanozunu ve tabakları gösterir: “Boncukları renklerine göre ayırmak için el ele verirsek işimiz kolaylaşır mı?” Çocuklar ikili ya da küçük gruplar hâlinde bir rengi seçer, öğretmenin yakından gözetiminde boncukları uygun tabağa koyar; boncuklar ağız ve burundan uzak tutulur. İş bitince herkesin katkısı alkışlanır. Öğretmen “Yalnız kişi güçsüz olur, el ele vermeyince taş yerinden kalkmaz,” dizelerini okuyarak yardımlaşmanın işi kolaylaştırdığını vurgular. Çocuklar masalara geçer; fon kartonu ve el işi kâğıtlarından makas-yapıştırıcı kullanarak Kızılay çadırı oluşturur. Öğretmen önce katlama, kesme ve yapıştırmayı modelleyip ardından çocukların kendi ayrıntılarını seçmesine fırsat verir. Çalışmalar incelenirken “Kızılay hangi durumlarda yardım eder?”, “Kızılay’a nasıl yardım edebiliriz?”, “Deprem olduğunda ne yapmalıyız?”, “Yardımlaşma neden önemlidir?”, “Bugün yaptığımız dramada hangi rolleri canlandırdık?” ve “Kızılay çadırını yaparken neler hissettin?” soruları sorulur. Son olarak çalışma kâğıtları dağıtılır, yönerge kısa cümlelerle açıklanır; çocuklar çalışırken öğretmen gerektiğinde bireysel destek verir.
