Kedileri Tanıyorum ve Hayvanları Koruyorum

Öğretmen, “Hayvanları Koruyalım” etkinliği için çalışma sayfalarını çocuk sayısı kadar hazırlar, kuru boyaları masalara paylaşabilecekleri biçimde yerleştirir. Çocukları yarım ay şeklinde oturtur ve yumuşak bir sesle “Bir hayvan üşürse ya da üzülürse ona nasıl iyi davranabiliriz?” diye sorar. Yanıt vermek istemeyen çocukların dinleyebileceğini belirtir. Çocukların söylediklerini kısa cümlelerle tekrar eder: “Su vermek iyi bir davranış.” “Yavaş yaklaşmak hayvanı korkutmaz.” Ardından “Bugün hayvanları korumayı konuşacağız.” diyerek merak uyandırır. Öğretmen hikâyeyi kısa bölümler hâlinde, yüz ifadesi ve jestleriyle anlatır: Ceylin ve arkadaşları parkta oynarken ağlayan, yaralanmış yavru bir köpek görür. “Köpek nasıl hissediyor olabilir?” sorusundan sonra çocukların üzgün, korkmuş ya da canı acımış olabileceğini söylemelerine fırsat verir. Öğretmen anlatımı sürdürür: Ceylin, veteriner olan annesine haber verir; annesi köpeğe yardım eder, sonra onu kliniğe götürür. Ceylin ve arkadaşları iyileşene kadar köpeğe sevgiyle yaklaşır; çevredeki hayvanlar için su ve mama koyarlar. Öğretmen, “Yaralı bir hayvan görürsek tek başımıza dokunmayız; hemen öğretmenimize ya da ailemizdeki bir büyüğe haber veririz.” diyerek güvenli davranışı açıkça modeller. Hikâye bitince çocuklar sırayla konuşurken öğretmen kısa ve tek basamaklı sorular sorar: “Minik köpeğe ne oldu?”, “Ceylin kime haber verdi?”, “Köpeğe nasıl yardım ettiler?” Çocuk bir sözcükle yanıt verdiğinde öğretmen cümleyi genişletir: “Evet, annesine haber verdi.” Çocukların kendilerini köpeğin yerine koymaları için “Sen onların yerinde olsaydın bir büyüğe ne söylerdin?” sorusunu yöneltir. Her yanıtı yargılamadan kabul eder ve yardım isteme davranışını vurgular. Öğretmen, hayvanların canlı olduğunu, acıkabildiğini, susayabildiğini ve korkabildiğini çocukların anlayacağı sözlerle açıklar. “Hayvanları korumak; onları korkutmamak, yuvalarını bozmamak ve zor durumdaysa bir büyüğe haber vermektir.” der. “Kuşların yuvasına dokunur muyuz?”, “Kediye bağırır mıyız?”, “Hayvana yaklaşırken yavaş mı hızlı mı gideriz?” sorularında çocuklar baş, el ve beden hareketleriyle yanıt verir. Öğretmen 4 Ekim’in Hayvanları Koruma Günü olduğunu söyleyerek, “Bu gün bize hayvanlara iyi davranmayı hatırlatır.” cümlesiyle bilgiyi somutlaştırır. Çocuklar yerlerinden kalkar. Öğretmen “Hayvanlar rahat olduğunda yumuşak hareket eder; korktuğunda uzaklaşmak ister.” der. Çocuklar önce sessiz ve yavaş kedi adımlarıyla yürür, sonra kuş gibi kollarını açıp kendi alanlarında kanat çırpar, son olarak susamış bir hayvanın su bulunca rahatlamasını yüzleri ve bedenleriyle canlandırırlar. Öğretmen “Birbirimize çarpmadan, kendi yerimize dönelim.” yönergesiyle geçişi yönetir. Hareketin sonunda herkes dizlerine hafifçe dokunup sakinleşir ve yerine oturur. Öğretmen “Hayvanlar” şarkısının nakaratını kendi sesiyle yavaşça söyler: “Mini mini hayvanlar, sevgisiz yapamazlar; iyi insanlar hayvanları her zaman korurlar.” Çocuklar önce dinler, sonra öğretmenin el hareketlerini taklit ederek “sevgi” için kalp, “koruma” için kollarla sarma hareketi yapar. İsteyen çocuklar öğretmenle birlikte nakaratı söyler; istemeyenler hareketlerle katılır. Şarkıdan sonra “Şarkının adı neydi?” ve “Şarkı bize neyden bahsediyordu?” soruları sorulur. Öğretmen masalara geçiş için “Kedi adımlarıyla masaya gidelim.” der. Çalışma kâğıtlarını ve kuru boyaları dağıtır; çocuklarla Hayvanları Koruma Günü ve hayvanları koruma konulu çalışma kâğıtlarını yapar. Önce görseldeki hayvanı ve yapılacak bölümü göstererek tek cümlelik yönerge verir, ardından “Hayvana iyi davranmayı gösteren resmi boya.” der. Çocukların seçtikleri renkleri kullanmalarına izin verir, boya tutma ya da yönergeyi izleme konusunda desteğe gereksinim duyan çocuklara yanında model olarak destek verir.