Kaygan / Pütürlü + Hazine Sandığı

Öğretmen etkinlikten önce kaygan ve pütürlü nesneleri çocukların güvenle dokunabileceği biçimde bir masaya yerleştirir; hazine sandığını sınıfta görünmeyecek, ulaşılması güvenli bir yere saklar. Krokide kitap ve blok merkezi gibi tanıdık alanları renkli duraklar hâlinde gösterir. Sandığa balon, hikâye kitabı ve kurumun beslenme-allerji düzenine uygun ise çerezleri yerleştirir. Çocuklar yarım ay biçiminde oturur. Öğretmen merak uyandırmak için “Bugün parmaklarımız bize bir sır söyleyecek. Bazı yüzeyler elimizi kolayca kaydırır, bazıları ise minik çıkıntılarıyla hissedilir. Sizce bunların adları ne olabilir?” der. Ardından tekerlemeyi hareketlerle söyler: “Ben küçük kaplanım, taştan taşa atlarım, minderleri görünce üstlerine zıplarım.” Çocuklar kaplan gibi iki küçük adım atar, öğretmenin “dur” işaretinde oldukları yerde donar ve masalara sırayla geçer. Öğretmen iki nesneye sırayla dokunup model olur: “Elim bunun üzerinde kolayca ilerledi; bu kaygan. Bunda küçük çıkıntılar hissediyorum; bu pütürlü.” Çocuklar nesneleri tek tek yoklar; gördüklerini ve hissettiklerini söyler. Her çocuk seçtiği bir nesneyi masanın kaygan ya da pütürlü tarafına koyar ve “Bence bu …, çünkü …” cümlesini tamamlar. Öğretmen, kararsız kalan çocuğa “Bir kez daha yavaşça parmağınla gezdir” diyerek zaman tanır; farklı düşünceler olduğunda nesne yeniden birlikte incelenir. Nesneler karıştırıldıktan sonra öğretmen bir çocuğun seçtiği nesneyi arkadaşlarına göstermeden hissetmesini ister. Çocuk “kaygan” veya “pütürlü” tahminini açıklar; arkadaşları nesne gösterildiğinde tahmini dokunarak kontrol eder. Ardından öğretmen “Kaygan bir zeminde hızlı mı, dikkatli mi yürürüz?” sorusuyla güvenli hareketi vurgular. Çocuklar yerlerinde kaygan zeminde küçük ve dikkatli adım, pütürlü yolda dengeli adım taklidi yapar. Öğretmen krokiyi ortaya koyar ve “Harita ve kroki ne için kullanılır? Çocuklar, yönümüzü bulmak için harita dışında başka neler kullanırız?” diye sorar. Çocukların cevaplarını dinledikten sonra sınıftaki renkli alanları krokide bulmalarını ister. “Bu kroki bize önce nereye gideceğimizi, sonra hangi durağa bakacağımızı anlatıyor. Sakladığım hazine sandığına birlikte ulaşabilir miyiz?” diyerek hazine avını başlatır. Çocuklar küçük gruplara ayrılır; her grup sözcü, krokiyi izleyen çocuk ve nesne kontrolü yapan çocuk rollerinden birini seçer. Öğretmen ilk renkli durağı gösterir, gruplar krokideki sırayı konuşur ve sınıfta yürüyerek ilgili merkeze gider. Her durakta belirtilen nesneye dokunup kaygan ya da pütürlü olduğunu birlikte söylerler. Bir durakta iki çocuk balonu avuç içleri arasında nazikçe taşıyarak birkaç adım ilerler; düşerse sakince yeniden denerler. Öğretmen “Hızlı olmak değil, birlikte düşünmek önemli” diyerek tüm grupların katılımını destekler ve gerekirse “Krokideki bir sonraki renk hangisi?” ipucunu verir. Son durakta çocuklar sandığı birlikte bulur, içindekileri inceler ve sürprizleri paylaşma kurallarını konuşur. Çocuklar yeniden oturma alanına geçer; öğretmen hikâye kitabını sandıktan çıkararak hazine arama deneyimiyle ilişkilendirir. Kısa paylaşımda “Bugün neler yaptık?”, “En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin?”, “Kaygan nesneler nelerdir?”, “Pütürlü nesneler nelerdir?”, “Hazine avına çıkmak sana ne hissettirdi?”, “Hazineye ulaşmaya çalışırken önümüze bir zorluk çıktı mı?” ve “Balonu düşürmeden taşırken arkadaşınla nasıl bir uyum sağladın?” sorularını yöneltir. Çocuklar ister sözle, ister seçtikleri nesneyi göstererek cevap verir. Son olarak öğretmen açık hazine sandığı görseli bulunan çalışma kâğıtlarını dağıtır, “Sandığın içindeki alanı yapıştırıcıyla doldurup istediğin renk ve büyüklükte boncukları yerleştir; sonra elinle dokunup nasıl hissettiğini söyle” yönergesini modelleyerek açıklar. Çocuklar boncuklarla kendi hazine sandıklarını oluştururken öğretmen yapıştırıcı kullanımı ve ince motor becerisi için gerektiğinde bireysel destek verir; çalışma kâğıtları çocuklarla tamamlanır.