Evimizin çatısı üçgen

“Üçgen Avı” için öğretmen, farklı büyüklüklerdeki üçgen kartonları çocukların güvenle erişebileceği sınıf bölümlerine saklar; birkaç kartonu sanat çalışması için ayırır. Masalara yapıştırıcı ve boya kalemlerini düzenli biçimde yerleştirir. Oyun alanının sonundaki iki masaya tahta kalemiyle karışık daire ve üçgenler çizer; orta boy üçgen kartonları da çocukların aralarında güvenli mesafe bırakarak ilerleyebileceği iki yol oluşturacak biçimde zemine dizer. Çalışma başlamadan önce alanı çocuklarla kontrol eder ve “Koşmadan, arkadaşımızı itmeden ve gördüğümüz üçgeni başkasının elinden almadan araştıracağız.” kuralını açıklar. Çocuklar yarım daire biçiminde otururken öğretmen bir üçgen karton gösterir: “Bu şeklin hangi özellikleri onu üçgen yapıyor?” diye sorar. Çocukların tahminlerini dinler; parmağıyla kenarları ve köşeleri tek tek izleyerek üç kenarı ve üç köşeyi belirginleştirir. Ardından büyük ve küçük iki üçgeni yan yana tutup “Boyutları farklı olsa da ikisi neden üçgendir?” sorusuyla gerekçe sunmalarını ister. Çocuklar havada parmaklarıyla üçgen çizer, üç kez el çırpar ve üç küçük adım atar. Öğretmen, müzik başladığında üçgen avının başlayacağını, müzik durduğunda herkesin elindeki kartonlarla buluşma alanına geleceğini söyler. Müzik açılır ve çocuklar sınıfta üçgen arar. Öğretmen alanlar arasında dolaşarak yalnızca ihtiyaç duyan çocuklara “Üç köşeli bir şekil arıyorsun; masanın yakınına bakabilirsin.” gibi ipuçları verir. Çok sayıda üçgen bulan çocukların hiç bulamayan arkadaşlarına yer tarifi vermesine veya bir üçgen paylaşmasına fırsat tanır. Müzik durduğunda çocuklar buldukları kartonları ortaya getirir; kartonlar büyüklüklerine göre karşılaştırılır ve birlikte sayılır. Her çocuk seçtiği bir üçgenin üç kenarını parmağıyla izleyerek şekli nasıl tanıdığını açıklar. Çocuklar küçük gruplar hâlinde masalara geçer. Öğretmen üçgen kartonları yapıştırıp boya kalemleriyle ayrıntılar ekleyerek özgün bir resim oluşturabileceklerini açıklar; evin çatısı, insan vücudu, ağaç veya dondurma külahı örneklerini yalnızca düşünmeyi kolaylaştırmak için söyler. “Üçgenini başka neye dönüştürebilirsin?” sorusuyla farklı fikirleri destekler. Çocuklar önce tasarımlarını arkadaşlarına anlatır, sonra kartonlarını yerleştirip yapıştırır ve çizimlerini tamamlar. İsteyen çocuklar ortak bir çalışma yapabilir. Öğretmen yapıştırıcıyı az kullanmayı modeller; çocuklara hazır bir sonuç vermek yerine “Bu parçayı çevirirsen görüntü nasıl değişir?” gibi problem çözme soruları yöneltir. Çalışmalar kısa bir sınıf gezisiyle incelendikten sonra çocuklar oyun alanına alınır. Öğretmen üçgen yolunda iki ayağıyla sıçramayı, masaya ulaşınca çizimler arasından yalnızca üçgenleri peçete veya tahta silgisiyle silmeyi modelleyerek gösterir. Çocuklar ikili gruplar hâlinde sırayla ilerler; amaç hızlı olmak değil, güvenli hareket etmek ve doğru şekli ayırt etmektir. Bekleyen çocuklar arkadaşlarının sildiği şekilleri kontrol eder ve gerekçelerini söyler. Yanlışlık olduğunda şeklin kenarları birlikte sayılır; çocuk yeniden karar verir. Müzik eşliğinde tüm çocuklara katılma hakkı verilir, sıçramak istemeyen çocuk üçgenlerin yanından adımlayarak ilerleyebilir. Çocuklar yeniden çemberde buluşur ve çalışmalarını gösterir. Öğretmen sırasıyla “Bugün hangi şekli öğrendik?”, “Üçgenin kaç köşesi ve kaç kenarı var?”, “Etrafımızda üçgen şekline benzer neler var?” ve “Arabaların tekerlekleri üçgen şeklinde olsaydı ne olurdu?” sorularını yöneltir. Çocukların tahminlerini nedenleriyle açıklamalarına ve birbirlerinin görüşlerine ekleme yapmalarına fırsat verir. Son olarak konuya ve yaş düzeyine uygun çalışma kâğıtları dağıtılır; çocuklardan karışık şekiller içindeki üçgenleri bulup boya kalemleriyle işaretlemeleri ve seçtikleri bir üçgeni resme tamamlamaları istenir. Yönerge örnek üzerinden açıklanır, çocukların bağımsız denemeleri beklenir ve gerektiğinde sözel ya da bireysel destek verilerek çalışma kâğıtları çocuklarla tamamlanır.