Bitkiler Olmasa Ne Olur?

Çocuklar öğretmenin çağrısıyla sınıfın ortasında toplanır. Öğretmen, “Şimdi herkes ellerini kaldırsın. Ellerinle havayı hisset, yüzüne dokun, saçlarına dokun, tahtaya dokun, masaya dokun…” gibi yönergelerle çocukların dokunma deneyimi yaşamasını sağlar. Ardından çocuklara dokundukları şeylerin nasıl olduğunu sorar. Nasıl hissettikleri hakkında konuşulur. Derimizin görevi hatırlanır. “Derimiz olmasaydı hisseder miydik?” sorusu sorulur. Daha sonra öğretmen çocuklara kısa bir drama oyunu oynatır: “Güzel bir ilkbahar gününde dışarı çıkıp gezmek istiyoruz. Haydi gezelim… Çevremizde bir sürü güzel şey var. Kelebekler, çiçekler, karıncalar, aaa bakın şurada da yeni çiçeklenmiş bir ağaç var. O kadar büyük ki hepimiz altına sığabiliriz. Haydi o ağacın altına uzanalım ve gözlerimizi kapayalım.” (Tüm çocuklar yere uzanıp gözlerini kapatır.) “Ilık ılık esen havayı hissediyorum yüzümde, ne kadar güzel. O da ne! Galiba burnuma bir kelebek kondu. Ufacık bir kelebek gıdıklıyor beni, gülüyorum… Kelebek uçtu göbeğime kondu… Yine uçtu bacağıma kondu… Bu sefer de uçup ayak parmağıma kondu, hissediyorum. Gözlerimi açıp kelebeği görmek istiyorum.” (Herkes gözünü açıp kelebeğe bakar.) “Aaaa kelebek kaçtı gitti…” Dramanın bitiminde öğretmen çocuklara oldukları yerdeyken gördükleri kelebeğin renklerini ve nasıl bir kelebek olduğunu sorar. Kelebek burunlarına konduğunda ne hissettikleri sorulur. En çok kelebek neredeyken eğlendikleri sorulur. “Kelebeğin üzerimizde olduğunu nasıl anladık?” sorusuna cevap verildikten sonra diğer etkinlik için hazırlık yapılır. Öğretmen çocuklara “Bitkiler olmasa ne olur?” konulu çalışma sayfalarını dağıtır. Dramadaki çalışmalar hatırlanır. “Bitkiler olmasa oynanan dramada neler olmazdı?” sorusu tartışılır. Çalışmalar yönergelere uygun olarak tamamlanır.