Öğretmen etkinlikten önce her çocuk için 3 rakamı taç sayfasını, kuru boyaları ve zımbayı erişilebilir biçimde hazırlar. Hazırladığı 3 rakamı tacını takarak çocukları yarım ay biçiminde toplar ve merak uyandıracak bir sesle, “Bugün başımdaki kıvrımlı misafiri tanıyacağız. Sizce bu hangi rakam?” diye sorar. Çocukların tahminlerini dinledikten sonra, “Bu 3 rakamı. Sayarken bir, iki, üç deriz,” diyerek parmaklarıyla yavaşça üçü gösterir. Çocuklar öğretmeni izleyerek üç parmak gösterir; zorlanan çocuklar parmaklarını öğretmenin modeline bakarak açar.
Öğretmen sınıfta güvenle taşınabilecek nesneleri işaret ederek, “İkişer arkadaş olun, sınıftan üç nesne bulun; birlikte sayın ve yerine geri koyun,” yönergesini verir. Çocuklar seçtikleri nesneleri bir araya getirir, her nesneye dokunarak “bir, iki, üç” diye sayar ve arkadaşına kaç nesne bulduğunu söyler. Öğretmen grupları dolaşarak “Üç olduğunu nasıl anladın?”, “Bir tane daha eklersek kaç olur?” sorularıyla saymayı destekler. Nesneler yerlerine bırakıldıktan sonra çocuklar oturur. “En sevdiğin üç meyve neler olabilir?” ve “Üç hayvan söylesen hangilerini seçersin?” soruları ile kısa bir sohbet yapılır. Her çocuğun konuşma zorunluluğu olmadan sözcükle, parmakla ya da arkadaşının fikrine katılarak katılmasına fırsat verilir.
Öğretmen 3 rakamı taç sayfalarını masalara dağıtır ve önce kendi sayfası üzerinde yavaşça gösterir: “Önce 3’ün kıvrımlarını boya ile belirginleştiriyorum, sonra seçtiğim renklerle içini boyuyorum, bitince sayfamı masada bırakıyorum.” Çocuklar istedikleri renkleri seçerek taçlarını boyar. Erken bitiren çocuklar, arkadaşının sayfasına dokunmadan, “3’ün kaç kıvrımı var?” diye sorarak akranına sayma desteği verebilir. Öğretmen kalemi uygun tutma, sayfayı sabitleme ve alanı dikkatle boyama konusunda kısa, bireysel hatırlatmalar yapar. Boyaması tamamlanan taç sayfaları öğretmen tarafından çocuğun başına uygun biçimde kıvrılıp zımbalanır. Çocuklar taçlarını takınca eşleriyle karşılıklı bakıp “Tacımda hangi rakam var?” sorusuna “3” yanıtını verir.
Çocuklar kendi yerlerinde aralıklı durur. Öğretmen şarkılı oyunun kurallarını açıklar: “Üç adımda yürürken birbirimize çarpmıyoruz. ‘Yakaladım’ denildiğinde kimseye dokunmuyoruz; olduğumuz yerde heykel oluyoruz. İsteyen heykel olmak yerine kenarda şarkıya alkışla eşlik edebilir.” Öğretmen her hareketi önce gösterir, çocuklar tekrar eder. Ardından hep birlikte ritimli biçimde söylenir: “Üçtür benim adım / Yürürüm adım adım / Üç adım attım / Bir, iki, üç / Oturup kaldım. / Güzeldir tadım / Üç elma topladım / Tadına baktım. / Var bir kemanım / Üç kere çaldım / Gıy, gıy, gıy / Alkışları aldım / Ellerimi çırparım / Üç kez çırptım / Hepinizi yakaladım.” Çocuklar üç küçük adım atar, çömelir, hayalî üç elma toplar, keman çalma hareketini üç kez yapar ve üç kez alkışlar. “Yakaladım” bölümünde heykel olan çocuklar öğretmenin “Bir, iki, üç; yeniden oyundasın!” demesiyle oyuna döner. Oyun ikinci kez çocukların önerdiği yavaş ya da hızlı tempoda uygulanır.
Çocuklar yeniden yarım ayda buluşur; taçlarını arkadaşlarına göstererek çalışmasını paylaşmak isteyenlere söz verilir. Öğretmen “Bugün hangi rakamı tanıdık?”, “3 rakamı sence neye benziyor?”, “3 tacımızı beğendin mi?”, “Daha önce hangi rakamların tacını yapmıştık?” ve “3 rakamı oyununda eğlendin mi?” sorularını yöneltir. Çocukların 3’ü parmakla göstermesi, üç nesneyi dokunarak sayması ve rakamı söylemesi gözlemlenir; gerekirse öğretmen çocukla birlikte yeniden bir, iki, üç diye sayar.
Son olarak öğretmen konuya uygun hazırlanan çalışma kâğıtlarını dağıtır, “Önce yönergeyi dinle, sonra 3 olanları bulup işaretle ve tamamladığında bana göster,” açıklamasını modelleyerek verir; ihtiyaç duyan çocuklara sayma ve yönergeyi anlama konusunda bireysel destek sağlanarak çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.
