Tek-çift kavramını öğreniyorum

Öğretmen etkinlikten önce “Tek-Çift” başlığı altında tek ve çift nesneleri gösteren görselleri çocukların inceleyebileceği biçimde yerleştirir; eldivenlerin eşlerini ayırıp sınıfın farklı noktalarına dağıtır ve yaşa uygun çalışma kâğıtlarını hazırlar. Çocukları yarım ay düzeninde karşılar, tek bir eldiven göstererek “Bu eldiven yalnız mı, bir eşi var mı? Eşini bulursak ne değişir?” diye sorar. Çocukların tahminlerini ve gerekçelerini dinledikten sonra aynı özellikteki iki eldiveni yan yana getirir. Bir nesnenin yalnız olduğunda “tek”, birbirinin eşi olan iki nesnenin “çift” olarak adlandırıldığını açıklar. Renk, desen, büyüklük ve sağ-sol yönü gibi özelliklere bakarak eş bulmayı model olur. Çocuklar üç-dört kişilik küçük gruplara ayrılır. Her grup dağınık eldivenlerden sırayla bir tane seçer, eşini arar ve bulduğu iki eldiveni yan yana koyar. Çocuklardan “Bunlar çifttir; çünkü…” veya “Bu eldiven tektir; çünkü…” cümlesini tamamlamaları istenir. Benzer görünen fakat eş olmayan eldivenlerde öğretmen “Hangi ayrıntı kararını değiştirdi?” sorusuyla yeniden incelemeyi destekler. Eşi bulunamayan eldivenler yanlış kabul edilmez; çocuklar bunların neden tek kaldığını birlikte açıklar. Gruplar birbirlerinin eşleştirmelerini kontrol eder, farklı düşündüklerinde eldivenlerin özelliklerini göstererek görüşlerini paylaşır. Öğretmen “Çorabının Tekini Kaybeden Tavşan” hikâyesinin adını söyler ve “Sizce tavşan tek çorapla ne hissedebilir, sorununu nasıl çözebilir?” diye sorar. Ardından hikâyeyi sözlü olarak anlatır: Soğuk bir günde tavşan yün çoraplarından yalnızca birini bulur, diğerini aramasına rağmen bulamaz ve kendisine kızar. Havuç toplamaya tek çorapla gider; sincapların gülmesi onu üzer. Baykuş teyze durumu fark eder fakat onu utandırmaz. Tavşan eve dönüp ayaklarını yorganın altında ısıtır. Ertesi gün baykuş teyze, tavşana kayıp çorabının eşine benzeyen bir çorap hediye eder. Böylece çorapları yeniden çift olur ve tavşan sevinir. Anlatım sırasında öğretmen uygun yerlerde durarak çocukların sonraki olayı tahmin etmelerine fırsat verir. Sonunda çocuklar tavşanın duygularını, sincapların davranışını ve baykuş teyzenin yardım biçimini değerlendirir; bir arkadaş üzgün olduğunda alay etmek yerine nasıl destek olabileceklerini söyler. Tek-çift görsellerindeki vücut bölümleri incelenir. Çocuklar kendi bedenlerine dokunarak iki göz, iki kulak, iki el, iki kol ve iki bacak ile bir burun, bir ağız, bir baş ve bir çeneyi belirler. Öğretmen “İki kulağımızdan biri görünmese yine kaç kulağımız vardır?” gibi düşünme soruları yöneltir; çocuklardan cevaplarını bedenleri üzerinde göstererek gerekçelendirmelerini ister. Ardından “Vücudumuz” şarkısını birer dize söyleyip çocukların tekrar etmesini sağlar. Şarkı birlikte söylenirken adı geçen çift bölümler iki kez, tek bölümler bir kez gösterilir; çocuklar ister ayakta ister oturarak hareketlere katılır. Hareket oyununda öğretmen “tek” dediğinde çocuklar bulundukları yerde bireysel bir beden şekli oluşturur; “çift” dediğinde yakındaki bir arkadaşıyla yan yana geçip aynı hareketi yapar. Eş bulmakta zorlanan çocuğa öğretmen katılır; oyunda eleme ve hız yarışı yapılmaz. Son turda çocuklar sırayla tek veya çift yönergesi vererek oyunu yönetir. Ardından “Eldivenleri eşleştirirken zorlandınız mı?”, “Hikâyemizin adı neydi?”, “Tavşana kim hediye verdi?” ve “Siz hediye aldığınızda kendinizi nasıl hissedersiniz?” soruları yöneltilir; çocuklar ister sözle ister hareketle cevap verir. Son olarak çalışma kâğıtları dağıtılır. Öğretmen çocuklardan tek olan görselleri belirlemelerini, eş olanları bulup çift olarak göstermelerini ve seçtikleri bir cevabın nedenini açıklamalarını ister. Yönergeyi örnek üzerinde açıklar, çocukların bağımsız düşünmesine süre tanır ve gerektiğinde ipucu vererek çalışma kâğıtlarını çocuklarla birlikte tamamlar.