Tek-çift kavramını öğreniyorum

Öğretmen etkinlikten önce tek-çift kavramı görsellerini çocukların görebileceği biçimde yerleştirir; eldivenleri eşleri karışık olacak şekilde sınıfın ortasına dizer. Çocukları yarım ay düzeninde oturtur ve bir eldiven göstererek “Bu eldiven tek başına. Sizce eşini bulunca ne olur?” diye sorar. Ardından aynı özellikteki ikinci eldiveni yanına koyar, “Şimdi bir çift oldular; çünkü birbirine ait iki eldiven yan yana geldi.” açıklamasını yapar. Çocuklar görselleri inceleyerek tek veya çift olduğunu düşündüklerini söyler. Çocuklar üç-dört kişilik küçük gruplar hâlinde eldivenlerin yanına çağrılır. Her çocuk bir eldiven seçer; rengine, desenine, büyüklüğüne ve sağ-sol oluşuna bakarak eşini arar. Eşleşen eldivenler yan yana, eşi bulunamayanlar ayrı yerleştirilir. Öğretmen “Önce bak, sonra karşılaştır, en son karar ver.” yönergesini verir. Çocukların birbirlerinin seçimlerini kontrol etmelerine fırsat tanır; yanlış eşleşmelerde doğru cevabı söylemek yerine “İkisinin desenleri aynı mı?” gibi ipuçları sunar. Çocuklar yeniden yarım ay düzenine geçince öğretmen “Çorabının Tekini Kaybeden Tavşan” hikâyesini ses tonu ve mimiklerle anlatır. Minik tavşan soğuk bir günde yün çoraplarından yalnızca birini bulur. Tek çorapla havuç toplamaya gider ve çorapsız ayağı üşür. Sincapların gülmesi onu üzer; baykuş teyze ise tavşanın duygusunu fark eder. Ertesi gün ona ördüğü eş çorabı hediye eder. Tavşan sevinir, teşekkür eder ve çorapları yeniden çift olur. Anlatım sırasında öğretmen “Tavşanın kaç çorabı kaldı?”, “Baykuş teyze ne yapabilir?” sorularıyla tahmin alır. Hikâyenin ardından tek-çift görselleri içindeki vücut bölümleri incelenir. Çocuklar önce kendi bedenlerine dokunarak iki gözünü, iki kulağını, iki elini ve iki bacağını; ardından bir burnunu, bir ağzını, bir başını ve bir çenesini gösterir. Öğretmen iki aşamalı yönergeler verir: “Önce çift olan bir bölümünü göster, sonra tek olan bir bölümünün adını söyle.” Çocukların beden özellikleri hakkında kıyaslayıcı veya kırıcı yorum yapılmasına izin verilmez. Öğretmen “Vücudumuz” şarkısını önce satır satır söyler, çocuklar tekrar eder. “İki elim iki kolum bacaklarım var / Her insanda bir burun bir de ağız var / Sen hiç gördün mü üç kulaklı bir adam / Olur mu hiç üç kulak dön de aynaya bak hey” sözlerinde ilgili bölümler gösterilir. “İki kulak iki yanak bir de başım var”, “İki gözüm, iki kaşım parmaklarım var / İnci gibi dişlerim bir de çenem var” dizeleri aynı biçimde hareketlerle söylenir. Şarkı ikinci kez birlikte ve çocukların seçtiği hızlı ya da yavaş tempoda tekrarlanır. Hareket oyununda öğretmen “tek” dediğinde çocuklar kendi alanlarında tek başına bir beden hareketi yapar; “çift” dediğinde yakındaki bir arkadaşıyla yan yana geçip aynı hareketi iki kez tekrarlar. Eşler her turda değişir. Eş bulmakta zorlanan çocuğa öğretmen katılır; oyun yarışmaya dönüştürülmez. Son turda çocuklar sırayla tek veya çift yönergesi verme seçeneği kullanır. Çocuklar yeniden oturur ve eşleştirilen eldivenleri kontrol eder. Öğretmen sırasıyla “Eldivenleri eşleştirirken zorlandınız mı?”, “Hikâyemizin adı neydi?”, “Tavşana kim hediye verdi?” ve “Siz hediye aldığınızda kendinizi nasıl hissedersiniz?” sorularını yöneltir. Çocukların cevapları dinlenir; isteyen çocuk bir tek ve bir çift örneği göstererek açıklar. Son olarak konuya ve yaşa uygun çalışma kâğıtları dağıtılır. Öğretmen çocuklardan önce tek olan görselleri parmaklarıyla göstermelerini, ardından çift olan iki görseli parmaklarıyla eşleştirmelerini ister. Yönergeyi bir örnek üzerinde modeller; çocukların bağımsız denemesine zaman verir ve gerektiğinde kısa sözel ipuçlarıyla destek olur. Çalışma kâğıtları çocuklarla birlikte tamamlanır.