Öğretmen, minderlere yarım ay biçiminde oturulacak alanı ve masada tabak içindeki bütün meyveleri hazırlar; bıçağı yalnızca kendisinin kullanacağını baştan belirtir. Çocukları “Ben, küçük kaplanım...” tekerlemesiyle minderlere çağırır. “Kaplan taşlara zıplarken bedenini dikkatle durduruyor; biz de birbirimize çarpmadan zıplayalım.” diyerek tekerlemeye uygun zıplama, çömelme ve durma hareketlerini modeller. Minderlere yerleşince bir bütün elmayı gösterip “Bu elma tam mı, yarım mı? Neden böyle düşünüyorsun?” diye sorar; her çocuğun düşünmesini bekler.
Öğretmen elmayı iki eş parçaya ayırmadan önce “İki arkadaş bu elmayı adil paylaşmak isterse nasıl kesmeliyiz?” sorusuyla tahmin alır. Meyveyi ortadan iki eş parçaya kendisi böler, parçaları yan yana getirir ve “İki yarım birleşince ne olur?” sorusunu yöneltir. Çocuklar parçaları gözle karşılaştırır; büyük-küçük ya da eşit olma gerekçelerini söyler. Aynı inceleme portakal gibi başka bir meyveyle yapılır. Öğretmen, eş olmayan parçaların ikisinin de kesilmiş olmasına rağmen yarım olarak adlandırılamayacağını vurgular. Meyveler yalnızca öğretmen tarafından kesilir; yemek istemeyen çocuklar gözlemci veya sözcü rolünü seçebilir.
İkişerli gruplarda çocuklardan birinin “bütün”, diğerinin “yarım” sözcüğünü temsil etmesi istenir. Öğretmen “İki eş yarım yan yana gelirse?” gibi kısa problem durumları söyler; eşler bedenleriyle birleşip çözümü açıklar, sonra rollerini değiştirir. Ardından günlük yaşam bağlantısı kurulur: “Bugün uyandığınızda saat kaçtı?”, “Kahvaltıyı ne zaman yaptınız?”, “En sevdiğiniz oyun zamanı ne zaman?” soruları sorulur. Çocukların cevapları yargılanmadan dinlenir ve zamanın gün içindeki işleri sıralamaya yardım ettiği belirtilir.
Öğretmen sınıf duvar saatini göstererek akrebin saati, yelkovanın dakikaları gösterdiğini hatırlatır. Yelkovan 12’yi gösterdiğinde tam saat, 6’yı gösterdiğinde saatin yarısı yani buçuk olduğu; akrebin de iki sayının arasında bulunduğu somut biçimde açıklanır. “Yelkovan 6’da, akrep 3 ile 4 arasındaysa saat kaçtır? Bunu nereden anladın?” sorusuyla tahmin ve gerekçe ister. Çocuklar ikili olarak biri akrep, biri yelkovan olur; kollarıyla önce tam saati, sonra öğretmenin söylediği buçuklu saati canlandırırlar. Eşler birbirinin kol yönünü nazikçe kontrol eder ve görev değiştirir.
Hareket geçişinde “Saatim Çaldı Bip Bip Bip” ve “Eski Saat” şarkıları daha önce bilinen sözleriyle söylenir. Çocuklar tam saatte dik ve sabit, buçukta bir kolları 6’yı gösterecek biçimde hareket eder. Masalara geçerken “Bütün Yarım Şarkısı” mırıldanılır. Öğretmen “Pencereye Konan Saat” başlıklı kısa sözlü anlatıda saatin pencereye konunca zamanı gösteremediğini, yerine yerleştirilince sabah ve oyun zamanını hatırlattığını anlatır. Çocuklar saatin hangi zamanda neyi hatırlatabileceğine dair birer öneri paylaşır.
Paylaşım çemberinde “Bugün neler yaptık?”, “En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin?”, “Tam nedir?”, “Yarım nedir?”, “Yarım neye benzer?”, “Yarım bir elmayı tekrar bütün yapmak mümkün mü?”, “Saat olmasaydı zamanı nasıl anlardık?” ve “Senin saatin var mı?” soruları yöneltilir. Öğretmen doğru sözcük kullanımını yeniden modelleyerek çocukların gerekçelerini kabul eder; gerektiğinde meyve parçaları ve duvar saati üzerinden ipucu verir.
Son olarak öğretmen çalışma kâğıtlarını dağıtır; çocuklardan eş yarımları boya kalemleriyle aynı renge boyamalarını, bütün meyve alanına seçtikleri meyvenin baskısını yapmalarını ve gösterilen buçuklu saatte yelkovanı 6’ya, akrebi uygun iki sayının arasına çizmelerini ister. Patates veya meyve baskısında boya ve tabak kullanımını modelleyip çocukların seçimlerine saygı duyar, makas gerektiren yerde güvenli kullanımını hatırlatır ve ihtiyacı olanlara bireysel destek verir. Çalışma kâğıtları çocuklarla bu şekilde yapılacaktır.
