Seslerle Oynuyorum

Çocuklar bir daire oluşturur ve kendilerinin büyük, zırıltılı ve vızıltılı sesler çıkaran birer topaç olduklarını hayal etmeleri istenir. Çocuklar daire içinde kendi etraflarında dönerler, birbirlerinin peşi sıra yürüyerek büyük dairenin bir parçası olurlar. Mümkün olduğunca hızlı hareket ederler ve daireyi hiç bozmadan içeri ve dışarı doğru hareket ederler. Grup kızgın bir şekilde bağırır, horlar, dırdır eder ve iç çeker. Öğretmen çocuklara şöyle der: “Hep birlikte bazı sesler çıkaracağız. ‘Durun!’ diye seslendiğimde ya da el çırptığımda tüm seslerin anında kesilmesini istiyorum.” Ardından şu yönergeyi verir: “Herkes susturma sesi çıkarsın: Şşş… Şimdi fısıldama, tıslama, mırıldanma, mızırdanma, inleme, söylenme, homurdanma, kükreme, bağırma. Durun! Şimdi son çıkardığımız sesten başlayarak başa doğru gideceğiz: bağırma, kükreme, homurdanma, söylenme, yakarma, inleme, mızırdanma, mırıldanma, tıslama, fısıldama, susma. Durun!” Çocuklardan korkmuş, gülen, heyecanlı, meraklı, sıkılmış, memnun, sinirli, üzgün ve neşeli duygu durumlarını yalnızca sesler çıkararak ifade etmeleri istenir. Ardından daha önce bildikleri öyküleri ve masalları bu kez hiç ses çıkarmadan yalnızca hareketlerle anlatırlar. Son olarak klasik müzik açılarak pandomim çalışmaları yapılır.