Ben kimim

1. Ben kimim (115 dk) Sınıf ortamı, 3 yaş miniklerinin kendi fiziksel özelliklerini (saç rengi, göz rengi, boy), isimlerini ve benzersiz kişiliklerini fark ederek benlik saygısını ve özgüvenini geliştirmelerini destekleyecek biçimde 'Ben Özelim, Ben Bir Çocuğum' temasıyla hazırlanır. Minderler yarım daire şeklinde dizilir; merkezdeki masaya büyük boy güvenli boy aynası, minik el aynaları, renkli yün yumakları (saçlar için) ve isim kartları yerleştirilir. Aynaların etrafı renkli çiçeklerle süslenerek çocuklara kendilerini çok değerli ve özel hissettiren sıcak bir atmosfer oluşturulur. Çalışma masalarında ayna çerçeveli boş yüz kartonları, sarı, kahverengi ve siyah yün ipler ile pastel boyalar hazır bulundurulur. Sınıf duvarına çocukların isimlerinin yazılı olduğu parıldayan yıldızlar asılır. Güler yüzlü öğretmen elinde minik bir aynayla çocukları kapıda karşılar ve neşeli bir ben kimim şiiriyle çembere çağırır (MAB.1, TAKB.1, E1.1). Öğretmen çocukları selamlayarak şu şiiri okur: Aynaya baktım gördüm beni, Işıl ışıl güler gözleri. Kıvırcık saçım tombul yanağım, Neşeyle yürür iki ayağım! Benim adım çok özeldir, Gülüşüm dünyaya bedeldir. Sınıfımızın çiçeğiyim ben, Mutlulukla severim kalpten! Şiirin ardından öğretmen güvenli boy aynasını çemberin ortasına getirir (MAB.1, TAKB.1, E1.1). Çocukları sırayla aynanın karşısına davet eder: "Aynaya bak bakalım canım çocuk, saçların ne renk? Düz mü, kıvırcık mı? Gözlerin ne renk?" diye sorar. Çocuklar aynada kendi yüzlerine bakarak: "Benim saçlarım siyah!", "Gözlerim kahverengi!", "Benim adım Ali!" diyerek kendilerini tanıtırlar (SDB1.2). Çocuklar aynada kocaman gülümseyerek yanaklarının ve parıldayan dişlerinin güzelliğini hayranlıkla keşfederler. Öğretmen: "Dünyadaki her çocuk tıpkı sizin gibi benzersizdir, biriciktir, yeteneklidir ve çok değerlidir" der (FAB.1, SDB2.1). Çocuklar kendi bedenlerini, adlarını ve özelliklerini gururla söyleyerek güçlü bir benlik farkındalığı kazanırlar. Ardından Aynadaki Güler Yüz Masalı anlatılır: Masal diyarında yaşayan minik bir çocuk olan Efe, bir sabah odasındaki aynanın karşısına geçmiş. Aynadaki yansımasına bakıp dil çıkarmış, kaşlarını çatmış, sonra kocaman gülümsemiş. Aynadaki yansıması da ona sıcacık gülümsemiş. Ayna tatlı bir sesle fısıldamış: "Sevgili Efe, sen dünyadaki en özel çocuklardan birisin. Koşmayı çok seversin, resim yaparsın, arkadaşlarına yardım edersin. Kendini sevdiğin zaman kalbin ışık saçar!" demiş. Efe aynadaki görüntüsüne sarılır gibi kollarını göğsünde kavuşturmuş: "Ben kendimi çok seviyorum, büyüyünce harika şeyler yapacağım!" demiş (D16.1, SDB1.2). Masalı dinleyen çocuklar kendilerini değerli ve güçlü hissederler. Sınıf alanında 'Ayna Taklit Oyunu ve Hareketli Yansımalar Parkuru' başlatılır (HSAB.1.a, E2.5, MSB.1). Zemine renkli yer minderleri ve mavi yer denge çizgisi serilir. Çocuklar ikişerli eşleşerek yüz yüze geçerler. Biri 'Ayna' olur, diğeri 'Çocuk' olur. Çocuk kollarını kaldırınca ayna olan eşi de aynı hareketi yapar; çocuk gülünce ayna da güler, çocuk zıplayınca ayna da zıplar (HSAB.1.a). Ardından çiftler el ele tutuşarak denge çizgisi üzerinde adımlarını birleştirip uyum içinde yürürler. Öğretmen tefi durdurduğunda çocuklar birbirlerine bakarak tebessümle heykel gibi dururlar. Çocuklar beden koordinasyonunu, empatiyi ve akran uyumunu neşeyle geliştirirler (E3.2). Hareketli oyunun ardından çocuklar düzenli adımlarla çalışma masalarına geçerler (SNAB.4.ç, E3.2). Masalarda ayna şeklinde kesilmiş kartonlar, yün ipler ve pastel boyalar bulunur. Her çocuk kartondaki yüz şablonuna kendi göz rengini, gülen ağzını çizer; kendi saç rengine uygun yün ipleri yapıştırarak bir 'Benim Öz Portrem' tablosu tamamlar (SNAB.4.ç). Masalarda çalışan minikler sarı, kahverengi ve siyah yünleri birbirleriyle nezaketle paylaşırlar. Öğretmen çocukların kendilerini yansıtan özgün çizimlerini takdir eder. Günün değerlendirme çemberinde minderlere oturulur (TAKB.1, SDB1.2, D16.1). Çocuklar yaptıkları öz portre ayna kartlarını arkadaşlarına göstererek kendilerini tanıtırlar: "Ben Zeynep, resim yapmayı çok severim!", "Ben Mehmet, hızlı koşarım!" derler. Öğretmen çocukların kendilerini güvenle ifade etmelerini alkışlar. Birlikte eller kalbe konularak derin, huzurlu ve özgüven dolu bir nefes çalışması yapılır. Masalarda yapılan öz portreler sınıf panosuna 'Biz Kimiz? Biz Birer Yıldızız!' başlığı altında asılır. Çocuklar kendilerini bir birey olarak kabul etmenin ve farklılıklarıyla sevilmenin huzurunu yaşarlar. Öğretmen tüm çocuklara 'Kendini Seven Yıldız Çocuk' madalyası takar. Masalardaki boya kalemlerini ve yün parçalarını toplayıp kutusuna yerleştiren minikler sınıf düzenine katkı sağlarlar (D16.1). Kendisiyle barışık ve mutlu olmanın verdiği özgüvenle çocuklar birbirlerine el sallayarak günü tatlı bir tebessümle noktalarlar.