Öğretmen etkinlik öncesinde oyun hamuru kaplarının kapaklarına para atmak için ince bir yarık açar; fon kartonundan ayıcık kulakları ve yüz parçaları hazırlar. Masalara makas, yapıştırıcı, boya kalemleri, ponponlar ve renkli para görsellerini; oyun alanına numaralandırılmış kâğıt/plastik bardakları ve plastik kaşıkları yerleştirir. Çocuklar çemberdeyken öğretmen bir para görselini gösterip “Bu para ile önce su mu, yoksa pamuk şekeri mi alırdın? Neden?” diye sorar. Yanıtları yargılamadan dinler ve “Bugün isteklerimizi, ihtiyaçlarımızı ve birikim yapmayı keşfedeceğiz.” der. Hep birlikte “Ben küçük kaplanım, taştan taşa atlarım, minderleri görünce üstlerine zıplarım.” tekerlemesiyle minderlere geçilir.
Öğretmen iki elini açık tutarak kısa ve somut açıklama yapar: “Su, yemek, giysi ve ihtiyacımız olduğunda ayakkabı yaşamımız için gereklidir; bunlar ihtiyaçtır. Oyuncak, pamuk şekeri ya da ikinci bir eşya istemek ise istektir.” Ekmek-pamuk şekeri, ayakkabı-parfüm, su-çikolata örneklerini sırayla sorar. Çocuklar bir ellerini ihtiyaç, diğer ellerini istek için kaldırarak seçimlerini gösterir; “Neden böyle düşündün?” sorusuyla gerekçe vermeleri desteklenir. Öğretmen, bütçeyi “Evdeki para ile alınacakları planlamak” şeklinde açıklar. Önce ihtiyaçların karşılandığını, para kalırsa isteğin alınabileceğini ya da paranın kumbarada biriktirilebileceğini belirtir. Oyuncakları özenle kullanmak, musluğu gereksiz açık bırakmamak, ışığı ihtiyaç yokken kapatmak ve tabağa yiyebileceğimiz kadar yemek almakla israftan kaçınabileceğimizi çocukların örnekleriyle konuşur.
Masalara geçişte çocuklar istedikleri arkadaşının yanına oturur. Öğretmen bir örnek üzerinde sırasıyla “Boyuyorum, kesiyorum, yapıştırıyorum.” diyerek ayıcıklı kumbarayı modelleyip güvenli makas kullanımını hatırlatır. Çocuklar fon kartonundaki ayıcık parçalarını boyar, keser ve oyun hamuru kabına yapıştırır; ponponlarla diledikleri kadar süsler. Yardım isteyen çocuğa parça sabitleme veya kesme sırasında bireysel destek verilir; çocuk renk ve süsleme seçimini kendi yapar. Çalışırken öğretmen ve çocuklar “Kumbara Şarkısı”nı söyler: “Kumbaramızı açalım, paraları sayalım; biz tutumlu çocuklarız, paramızı boşa harcamayız.” Ürünler kurumaya bırakılır.
Öğretmen fon kartonlarına fırın, market, ayakkabıcı ve pamuk şekerci işaretleri koyarak sınıfta dört köşe oluşturur. Her çocuğa eşit sayıda renkli para görseli verir ve “Bu senin bütçen. Önce gerekli olanı düşün; seçtiğin yere bir para bırak.” der. Çocuklar ikili gruplar hâlinde dükkânları gezer; biri müşteri, biri satıcı olur, sonra roller değişir. Satıcı çocuk sözle ürün önerir, müşteri seçimini söyler. Alışveriş sonunda herkes aldığı şeyleri anlatır: “Ben suyu seçtim, çünkü…” Öğretmen, ihtiyaçlar için para ayıran ve parası kalan çocukların bu parayı isteği için kullanabileceğini ya da kumbarasına atabileceğini vurgular. Çocuklar kalan para görsellerini kendi ayıcıklı kumbaralarının yarığından geçirir. “Bu parayla ne yapmalı? Ekmek, giysi almalı; ihtiyacı olanlarla paylaşmalı.” dizeleri ritim tutularak tekrar edilir.
Hareketli oyunda her ikili bir bardak, kaşık ve ponpon alır. Öğretmen bardaktaki sayıyı gösterir; çocuklar sırayla kaşıkla o sayı kadar ponpon taşır, birlikte sayar ve kontrol eder. Amaç hızlı olmak değil, sayıyı dikkatle tamamlamaktır. Ponpon düşerse çocuk sakince yeniden dener. Öğretmen bardakları 1-5 sayılarıyla değiştirerek iki aşamalı yönerge verir: “Önce sayıyı söyle, sonra o kadar ponpon koy.”
Çemberde kumbaralar incelenir. Öğretmen “Bugün neler yaptık? En çok hangisinde eğlendin? Tutumlu olmak ne demek? Musluk açık kalırsa ne olur; bir gün su biterse ne hissederiz? İsteklerimizi her zaman karşılayabilir miyiz? Kırılan oyuncağı tamir etmek mi, hemen yenisini almak mı daha iyi? İsraf ne demek?” sorularını sorar. Çocukların cevapları, ihtiyaç ve istek ayrımına dönülerek özetlenir. Etkinliğin sonunda çalışma kâğıtları çocuklarla yapılacaktır.
