Kızılay Yardıma Koşuyor

Öğretmen, “Mini mini tavşanlarız. Zıp zıp zıplar, hop hop hoplarız. Sessizce yerimize geçer, öğretmenimizi dinleriz.” diyerek çocukların sandalyelere yarım ay şeklinde oturmalarını sağlar. Ardından panoya yangın, sel ve deprem gibi olayları gösteren resimler asar ve çocukların ilgisini bu panoya çeker. Panodaki resimlerle ilgili sorular sorar: “Yangın çıkmadan önce neler olmuş olabilir? Bu kadar su nereden gelmiş? Evler neden yıkılmış? Bu kadar insan nerede barınacak? Onlara kim yardım edecek?” Çocukların cevapları tek tek dinlenir. Daha sonra çocuklara şu açıklamayı yapar: “Bu hafta Kızılay Haftası’nı kutlayacağız. Her yıl 29 Ekim - 4 Kasım tarihleri arasında Kızılay Haftası kutlanır. Kızılay bir yardım kurumudur. Savaş, deprem, sel baskını, yangın, salgın hastalık gibi felakete uğrayanlara yardım eder. Felakete uğrayanların barınmaları için çadır, battaniye, yiyecek, içecek ve giyecek dağıtır. Yaralananların iyileşmeleri için doktor ve hemşire yardımında bulunur. Doğal afetlerden zarar görmüş insanlara yardım eden Kızılay, halkın desteği ile faaliyetlerini sürdürür. Bundan dolayı herkesin bu tür kurumlara yardımlarda bulunması gerekmektedir.” “Kızılay Kara Gün Dostu” hikâyesini bilgisayardan yansıtarak çocuklara izlettirir. Hikâye şöyledir: Kızılay Kara Gün Dostudur Erzincan, etrafı dağlık, ortası bağlık Türkiye’nin şirin bir ilidir. Erzincan’da yazlar sıcak ve kurak, kışlar ise soğuk ve yağışlı geçer. O yıl da kış oldukça yağışlı geçmişti. Dağlar karlarla kaplanmıştı. Ayşeler Erzincan’a yakın Çakırman köyünde oturuyorlardı. Uzun kış mevsiminden sonra nihayet bahar gelmişti. Baharın gelişi ile karlar erimeye başlamıştı. Karların erimesi bazı tehlikelere sebep olurdu. Derelerdeki sular çoğalırdı. Bazen su taşmalarına yol açardı. Tıpkı o günkü gibi... Köyü sel basmıştı. Herkes bağırıyordu. Köyün sokaklarını çamurlu sular kaplamıştı. Birçok hayvan telef olmuştu. Çukurda kalan birkaç evin içine kadar çamurlu sular dolmuştu. Çocuklar çığlık çığlığa bağırırken, anne ve babalar çocukları kurtarmak için büyük çaba gösteriyorlardı. Bir süre sonra sel etkisini kaybetti. Her yer çamur içinde kalmıştı. Sel haberi kente ulaştı. Vali köyü ziyarete geldi. Belediye, itfaiye, Kızılay yardıma geldi. İtfaiyeciler sokakları yıkadı. Belediye çalışanları köylülerle el ele vererek çamurları temizledi. Kızılay, evlerini sel basanlar için çadırlar açtı. Çocuklar bir araya toplandı. Yiyecek, giyecek yardımı yapıldı. O gün köy halkı Kızılay’ın dağıttığı yemekleri yedi. Vali giderken söz verdi; yıkılan evler tamir edilecek, eşyalar yenilenecekti. Hayvanları telef olanlara para yardımı yapılacaktı. Vali, Kızılay ile iş birliği yaptı. Kısa sürede köylünün tüm ihtiyaçları karşılandı. Köylülerin yaşantısı normale döndü. Ayşe büyüdü öğretmen oldu. Ama köyde yaşadığı o günü hiç unutmadı. Tabi Kızılay’ı da. Sık sık Kızılay’a bağışlar yapıyordu. “Sevgili arkadaşlar! Kızılay kara gün dostudur, siz iyi zamanda ona yardım edin ki, kötü gününüzde de o sizin yanınızda olsun.” Hikâyenin ardından çocuklarla sohbet edilir ve öğrenilenler pekiştirilir. Daha sonra öğretmen, “Mini mini tavşanlarız. Zıp zıp zıplar, hop hop hoplarız. Zamanı gelince masamıza geçer, çalışır çabalarız.” diyerek çocukların masalara geçmelerini sağlar. Plastik bardaktan Kızılay çadırı ve plastik kaşıktan hemşire etkinliği yapılır. İsteyen çocuklar çadır, isteyen çocuklar da hemşire çalışmasını yapar. Kızılay çadırı için çocuklara üzerinde Kızılay işareti olan plastik bardak, pul ve yapıştırıcı verilir. Bardağın bir tarafı kapı şeklini vermek için kesilir. Üzerinde çizili olan Kızılay işareti pullarla tamamlanır. Hemşire etkinliği için çocuklara plastik kaşık, beyaz fon kartonuna çizilmiş hemşire şapkasının ve önlüğünün kalıbı, makas, yapıştırıcı, pul, rafya verilir. Hemşire şapkası ve önlüğünün kalıbı makasla kesilir. Şapka ve önlükteki Kızılay işareti pullar ile süslenir. Oluşan önlük ve şapka plastik kaşığa yapıştırılır. Çocuklara CD kalemi verilerek hemşirenin yüzünü yapmaları istenir. Rafyadan saç yapılarak çalışmalar tamamlanır.