Kendim Giyiniyorum

Öğretmen günlük yaşamda kendi giysilerimizi giyebilme, ilikleme, fermuar çekme becerisinin önemli olduğunu vurgular. Ardından çocuklarla birlikte “Kendim Giyiniyorum” şiiri söylenir: KENDİM GİYİNİYORUM Büyüyorum artık ben Yapa yapa öğreniyorum Fırsat verin bana Kendim yapabilirim aslında Oyuncaklarımı siz toplamayın Ben oynadım Ben toplamalıyım Sorumluluk almazsam Çocuk kalırım ben. Öğretmen çocuklardan ceketlerini almalarını ister ve sınıfta ceket giyme, çıkarma, fermuar açma ve kapama çalışmaları yaptırarak çocuklara rehberlik eder. Çocuklar U şeklinde oturur. “Abimin Bavulu” hikaye kitabı çocuklara gösterilir. Kitabın kapağı gösterilerek hikaye hakkında tahminde bulunmaları istenir. Çocukların cevaplarının ardından hikaye okunur. Hikaye sonrasında çocuklara hikaye ile ilgili sorular sorulur: “Bavulun kapağını açtıklarında içinden neler çıktı?”, “Bavulu nasıl kapattılar?”, “Hikayemizde neler oldu?”, “Siz olsaydınız bavulunuza neler koyardınız?” gibi. Her çocuğun cevap vermesi için cesaretlendirilir. Çocuklara “Şimdi sizlerle bavulumuzu hazırlayacağız. Hep birlikte uzun bir tatile gideceğimizi hayal edelim. Yanınıza neler almak isterdiniz?” diye sorulur. Konu üzerinde tartışılır ve her çocuğun arkadaşlarıyla düşüncesini nazikçe paylaşması istenir. En sonunda hep birlikte karar verilerek liste yapılır. Oyuncak, kıyafet, ayakkabı, hikaye kitapları vb. gibi cevaplar alınır. Herkes yanına almak istediği eşyasının resmini çizip boyaması ve kesmesi söylenir. İsteyen çocuklar dergilerden yararlanabilir diyerek seçenek sunulur. Her çocuk yanına götürmek istediği malzemelerin resimlerini hazırladıktan sonra öğretmen büyük fon kartonundan yapılmış 3 adet bavul getirir. “Eşyalarımızı kolay bulabilmek için sınıflandıracağız” der ve her bavula etiket yapıştırılır. 1. bavula kıyafetler, 2. bavula oyuncak ve kitaplar, 3. bavula ayakkabı ve mont resimleri konulur. Herkes malzemesini koyduktan sonra bavul kapatılır. Öğretmen tahtaya bir tavşan resmi asar. Çocuklara tavşanın karnının acıkmış olduğu söylenir. “Ona havuç verelim” denir. Çocuklar sıra ile gelirler. Ebe olarak seçilen çocuk tavşana uzak bir mesafede durur. Öğretmenden aldıkları karton havucu gözleri kapalı olarak tavşanın eline takmaya çalışırlar. Arkadaşları da sözel yönergelerle yön bildirerek ona yardımcı olurlar. Başarılı olan çocuklar alkışlanır. Sınıfa değişik müzik aletleri, anahtar, tahta kaşık, çatal vb. ses çıkaran materyaller getirilir. Çocuklara bu materyalleri alıp tek tek deneyerek sesleri tanımaları ve aralarındaki farkları ve benzerlikleri duymaları için fırsat verilir. Çocuklar her materyali tek tek dener ve seslerini duyarlar. Öğretmen masaya seçilen bir çocuğu oturtur. Masanın üzerine sınıfa getirdiği değişik ses çıkaran materyalleri dizer. Çocuğun gözü bağlanır. Öğretmen çocuğun karşısına geçer ve ses çıkaran materyallerden biriyle ses çıkarır. Gözü kapalı olan çocuk duyduğu sesin kaynağını söyler. İkinci aşamada öğretmen basit bir ritim oluşturur. Gözü kapalı halde olan çocuk duyduğu sesi aynı şekilde taklit eder ve öğretmenin yaptığı ritmin temposuna uygun olarak çalar. Üçüncü aşamada gözü açık olarak sesi taklit eder. Gözü açık veya kapalı olma durumunda duyduğu sesi taklit ederken hangisinde zorlandığı sorulur. Sırayla her çocuğa etkinlik uygulanır. Öğretmen çocukları müzik köşesine alır ve müzik aletlerini tanıtır. Her çocuk istediği müzik aletini seçer ve çalmaya çalışır. “Orman Orkestrası” oluşturulur. Çocuklara seçtikleri müzik aletlerinin isimleri söylenir ve özellikleri anlatılır. Çocuklardan yaptıkları müzik aletleriyle orkestra kurmaları istenir. Birlikte çalarak doğaçlama bir çocuk şarkısı üretilir. Müzik aleti çalmak istemeyen çocuklar da müziğe göre dans ederek şarkıya eşlik eder. Son olarak Rutinimiz kitabının 11 ve 12. sayfalarındaki çalışmalar yönergelere uygun tamamlanır.