Öğretmen “İşte Benim Evim Oyunu” için zarfları inceleme alanına, resim kâğıtlarını ve boya kalemlerini masalara yerleştirir; çocuk dosyalarındaki semt, sokak ve apartman adı bilgilerini önceden kontrol eder. Zarflardaki kişisel bilgilerin sınıfta yüksek sesle okunmamasına dikkat eder. Çocukları yarım ay biçiminde oturtup bir zarf gösterir ve “Bu zarfın üzerinde bazı yazılar var. Sizce bu yazılar ne işe yarıyor?” diye sorar. Çocukların tahminlerini dinledikten sonra mektubun doğru yere ulaşabilmesi için adres gerektiğini açıklar.
Zarflar çocuklara dağıtılır. Çocuklardan önce zarfı dikkatle incelemeleri, sonra üzerindeki yazı ve sayıların yerlerini parmaklarıyla göstermeleri istenir. Öğretmen “Adres, bir yerin nerede olduğunu anlatır. Semt, sokak ve apartman adı adresin parçaları olabilir.” diyerek kısa ve somut bir açıklama yapar. Çocuklar ikili gruplar hâlinde zarflarındaki benzerlikleri karşılaştırır; yazı, sayı veya farklı işaretleri sırayla söyler. Ardından öğretmen “Adres olmasaydı zarf nereye giderdi?” sorusuyla düşünmelerini sağlar.
Masalara geçilirken çocuklardan zarfı yerine bırakmaları ve istedikleri boya kalemlerini seçmeleri istenir. Öğretmen kendi resim kâğıdına basit bir ev, yol ve yakın çevrede bulunabilecek bir yeri çizerek görevi modeller: “Önce evimi, sonra evimin yakınındaki bir yeri, en son oraya giden yolu çiziyorum.” Çocuklardan evlerinin bulunduğu yeri ve çevresinde gördüklerini resmetmeleri istenir. Bina, park, durak, dükkân, ağaç veya yol gibi ayrıntılardan istediklerini seçebilecekleri belirtilir. Öğretmen dolaşarak “Evin hangisi?”, “Evinin yakınında ne var?”, “Oraya giderken hangi yoldan geçiyorsun?” sorularıyla çizimlerini ayrıntılandırmalarına destek olur.
Çizimler tamamlanınca öğretmen çocuk dosyalarından yararlanır ve her çocukla bireysel olarak semt, sokak ve varsa apartman adını kontrol eder. Çocuğun söylemesine fırsat verir, ardından bilgileri resmin uygun bir bölümüne okunaklı biçimde yazar. Çocuk isterse yazının üzerinden parmağıyla geçer veya adresteki ilk harfi boya kalemiyle belirginleştirir. Adres bilgileri topluluk önünde tekrar ettirilmez; paylaşım sırasında çocuk yalnızca evinin çevresini anlatmayı seçebilir.
Çocuklar resimleriyle çemberde buluşur. Gönüllü çocuklar resimlerini göstererek “Evim… yakınında…” kalıbıyla bir veya iki cümle kurar. Arkadaşları resimde gördükleri bir çevre ayrıntısını söyler. Her çocuğun paylaşımı alkış yerine sessiz el sallama hareketiyle karşılanır; konuşmak istemeyen çocuk resmini yalnızca gösterebilir.
Ardından hareket alanına geçilerek “İşte Benim Evim” parmak oyunu önce öğretmen modeli izlenerek, sonra birlikte oynanır. “İşte benim evim” denirken parmak uçları birleştirilir; baca, kapı ve zil parmaklarla gösterilir, “zııır” sesi çıkarılır. Saat için baş ve eller sağa sola sallanarak “tik tak” denir. Kedi bölümünde “miyav” sesi çıkarılıp süt içme; musluk bölümünde “şır şır” denilip el yıkama hareketi yapılır. Tren için “çuf çuf”, araba için direksiyon çevirme, fino için “hav hav” hareketleri uygulanır. Sonunda hayalî kapı kapatılarak “Hoşça kalın çocuklar” denir. Oyun ikinci kez oynanırken çocuklar sevdikleri sesin yüksekliğini ve hareketin hızını seçer; kimse hızlı yapmaya zorlanmaz.
Çemberde “Mektupların yerine ulaşabilmesi için neye ihtiyaç vardır?”, “Evinizin bulunduğu semt, sokak ve apartmanın adını biliyor musunuz?”, “Parmak oyununda en çok hangi hareketi yapmayı sevdiniz?” ve “Evinizin çevresinde neler var? Resminizde neler çizdiniz?” soruları sırayla yöneltilir. Çocukların yanıtları düzeltilmeden önce açıklama yapmalarına fırsat verilir.
Son olarak konuya ve yaşa uygun çalışma kâğıtları dağıtılır. Öğretmen görselleri birlikte inceleyip kısa yönergeyi açıklar; çocuklardan evi uygun çevre görseliyle ilişkilendirmelerini ve seçtikleri yolu boya kalemiyle göstermelerini ister. Gerektiğinde yönergeyi tekrarlar, parmakla başlangıç noktasını gösterir ve çocukların çalışma kâğıtlarını bireysel hızlarında tamamlamalarına destek verir.
