Bay Sivri Bayan Küt

Öğretmen, “Mini mini tavşanlarız. Zıp zıp zıplar, hop hop hoplarız. Zamanı gelince masamıza geçer, çalışır çabalarız.” diyerek çocukların masalara geçmesini sağlar. Çocuklara çalışma sayfalarını ve boya kalemlerini dağıtır. “Çiz-Düşün-Anlat ile Anlama-Algılama” çalışma sayfalarının yapılmasına rehberlik eder. Ardından öğretmen çocuklara resim kâğıtları, ucu sivri açılmış kurşun kalemleri ve ucu küt olan kurşun kalemleri dağıtır. Çocuklardan sivri ve küt kalemlerle istedikleri bir resmi yapmaları istenir. Daha sonra çocuklara hangi kalemle daha rahat çalışma yaptıkları sorulur. Çocukların cevapları dinlendikten sonra “Bay Sivri ve Bayan Küt” hikâyesi çocuklara okunur. BAY SİVRİ BAYAN KÜT Bay Sivri ve Bayan Küt, marangoz atölyesinde yaşıyorlardı. Bay Sivri bir çivi, Bayan Küt ise bir vidaydı. Bay Sivri ve akrabaları, sivri oluşlarıyla övünüp dururlardı. Üstelik vidaların bir işe yaramadıklarını söylerlerdi. Bu durum, Bayan Küt ve akrabalarını çok üzüyordu. Bir gün, Bayan Küt atölyede dolaşırken uzaktan Bay Sivri'nin geldiğini gördü. Yine Bay Sivri'nin övüneceğini bildiği için yolunu değiştirmeyi düşündü, fakat Bay Sivri koşarak Bayan Küt'e yetişti. Bay Sivri; “Günaydın,” dedi. Bayan Küt ona cevap verdi: “Günaydın Bay Sivri, nasılsınız?” Bay Sivri, kibirli kibirli konuştu: “Her zamanki gibi çok iyiyim. Siz nasılsınız? Sanırım aceleniz var. Beni bile görmediniz.” Bayan Küt, “Evet, özür dilerim Bay Sivri,” dedi sıkılarak. Bay Sivri övünmeye başladı: “Hepimiz bugünlerde çok yoğunuz. Ben ve akrabalarım durmadan çalışıyoruz. Çok işe yarıyoruz doğrusu.” “Yaa,” dedi Bayan Küt. Bay Sivri sözlerini sürdürdü: “Biliyorsunuz, marangozun bize ihtiyacı var. Biz olmasak Can'ın babası hiçbir işini tam olarak yapamaz. O kadar çok yoruluyoruz ki, anlatamam.” Bay Sivri, tahtaları bir araya getirerek onları nasıl eşyaya dönüştürdüklerini anlata anlata bitiremiyordu. Bayan Küt, bu duruma daha fazla dayanamayıp hızlı adımlarla oradan uzaklaştı. O sırada Can, bisikletiyle dolaşmaya çıkmıştı. Ama bisikletinde meydana gelen bir sorundan dolayı durmak zorunda kaldı. Dikkatle bakınca tekerlekteki vidalardan birinin yerinde olmadığını gördü. Hemen babasının yanına gitti ve ondan yardım istedi. Tekerleği tamir etmek için bisikleti babasının atölyesine getirdi. Bay Sivri, olayı görür görmez atılarak; “Bunu ancak ben yapabilirim,” dedi. O anda Pat diye bir ses duyuldu. Bay Sivri yanlışlıkla bisikletin lastiğini patlatmıştı. Can'ın babası Bay Sivri'yi kenara itti. Bir vida alıp kaybolan vidanın yerine onu taktı. Lastiğini de onardıktan sonra bisikleti Can'a verdi. Bayan Küt, Bay Sivri'ye dönerek, “Hepimizin görevleri farklıdır. Bu yüzden hiçbirimiz diğerimizden üstün değiliz,” dedi. Bay Sivri çok utanmıştı. Hemen yaptıkları için Bayan Küt'ten özür diledi. O günden sonra vidalarla çiviler bir daha kavga etmediler. Can'ın babasına hep birlikte yardım ederek mutlu bir şekilde yaşadılar.