Öğretmen, çocukları boş bir alanda karşılar ve “Ben küçük kaplanım, taştan taşa atlarım; dur denince donarım.” tekerlemesini ritimli biçimde söyler. Çocuklar öğretmenin hareketlerini taklit ederek yürür, küçük sıçramalar yapar ve “dur” komutunda güvenli biçimde sabit kalır. Tekerleme bitince öğretmen, “Şimdi adımları sırayla izleyip dairemize geçelim: yürü, yerini bul, otur.” der. Çocuklar bu üç kısa komutu uygular.
Öğretmen, Kış Pastası ile ilgili kısa bir sözlü durum anlatır: “Bir pastayı hazırlamak isteyen kişi önce ne yapacağını bilmezse işler karışabilir.” Çocukların pastaya neler eklemek isteyeceğini dinler; her çocuğun fikrinin değerli olduğunu vurgular. Ardından “Bir işi başından sonuna kadar sırayla yapmaya algoritma denir. Algoritma, izleyeceğimiz adımdır.” açıklamasını yapar. Öğretmen iki adımı bilerek karıştırır; örneğin “Önce pastayı yeriz, sonra hazırlarız.” der. Çocuklara “Bu sırada bir tuhaflık var mı?” diye sorarak sıranın önemini fark ettirir.
Günlük yaşamdan okula gelme ve karşıdan karşıya geçme örnekleri konuşulur. Öğretmen, “Gerçek yolda her zaman bir yetişkinle yürürüz; şimdi sınıfta sadece canlandırma yapacağız.” diyerek güvenlik sınırını açıklar. Çocuklar oldukları yerde yaya olur. Öğretmen sırasıyla “Başla, ışığın yanına gel, dur, rengine bak, kırmızıysa bekle, yeşilse yetişkinle geç, bitir.” komutlarını verir. Kırmızı denildiğinde herkes donar, yeşil denildiğinde iki küçük adım atar. Komutlardan biri atlandığında öğretmen “Neyi unutmuş olabiliriz?” diye sorar ve çocukların önerisiyle adımı yeniden ekler.
Öğretmen, bilgisayarların ve robotların verilen komutları sırayla uyguladığını, bu nedenle komutların açık olması gerektiğini söyler. Çocuklardan birinin öğretmen, diğerlerinin robot olmasını ister. Çocuk öğretmen iki ya da üç kısa komut verir: “Ayağa kalk, iki kez alkışla, otur.” Robotlar komutları uygular. İsteyen çocuk komut veren rolünü seçer; katılmak istemeyenler gözlemci olup doğru sırayı söyleyebilir.
Diş fırçalama için “Önce ne yaparız?” sorusuyla birlikte sözlü bir algoritma oluşturulur: elleri yıkama, fırçaya az macun koyma, dişleri nazikçe fırçalama ve ağzı çalkalama. Çocuklar bu adımları bedenleriyle canlandırır. Öğretmen, “Fırçalamadan önce fırçaya macun koymazsak ne olur?” sorusuyla neden-sonuç kurmalarını destekler; gerektiğinde iki seçenek sunarak çocukların cevap vermesini kolaylaştırır.
Ardından kek yapma oyunu oynanır. Öğretmen çocuklara, “Siz kekin aşamalarısınız; kekin karışmaması için sıraya gireceğiz.” der. Gönüllüler “malzemeleri düşünme, karıştırma, pişmesini bekleme, paylaşma” hareketlerini seçer ve öğretmenin yardımıyla sıraya dizilir. Grup, her aşamayı hareketle canlandırır. Öğretmen bir aşamayı yer değiştirince çocuklar eksik ya da karışan adımı bulur, arkadaşını suçlamadan “Bence önce… olmalı.” diyerek çözüm önerir.
Daireye dönüldüğünde çocuklar yaptıkları sıralı işleri paylaşır. Öğretmen “Bugün neler yaptık?”, “Hangi etkinliği yapmak hoşunuza gitti?”, “Sevdiğin kekin içinde neler olsun istersin?”, “Eve gidiş için algoritma nasıl olmalı?”, “Bir işi yaparken sırasını karıştırırsak ne olur?” ve “5’ten geriye doğru sayabilir misin?” sorularını yöneltir. Cevaplar söz, hareket veya arkadaşının fikrine katılma yoluyla kabul edilir. Son olarak öğretmen çalışma kâğıtlarını dağıtır; çocuklara resimli adımları kesme, doğru sıraya koyma, yapıştırma ve isterlerse boyama yönergesini modelleyerek açıklar, makas kullanımında ve sıralama gerektiğinde destek verir. Etkinliğin sonunda çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.
