Öğretmen, Dünya görselini çocukların görebileceği bir yere yerleştirir; dünya çocukları görsellerini, kuru boyaları ve çocuk makaslarını masalara erişilebilir biçimde hazırlar. Çocukları yarım ay şeklinde oturmaya davet eder ve Dünya görselini göstererek, “Bu resimde ne görüyorsunuz? Dünyanın başka yerlerinde yaşayan çocuklar sizce hangi oyunları oynuyor olabilir?” diye sorar. Her çocuğun düşünmesini bekler, kısa yanıtları tekrar ederek dinlendiğini gösterir. Ardından yaş düzeyine uygun, sade bir anlatımla şöyle der: “23 Nisan, Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’dır. Atatürk ve arkadaşları ülkemizin özgür olması için çalıştı. İnsanların ülkemizle ilgili kararları birlikte konuşacağı Meclis, 23 Nisan günü ilk kez toplandı. Atatürk bu anlamlı günü çocuklara armağan etti. Bu bayramda dünyanın farklı yerlerinden çocuklar bir araya gelir, kardeşçe eğlenir ve şarkılar söyler.”
Öğretmen, “Bir bayramı güzel yapan şeyler neler olabilir?” sorusuyla çocukların neşe, birlikte olma, şarkı ve paylaşma fikirlerini alır. “Aynı görünmesek, farklı diller konuşsak ya da farklı oyunlar oynasak da hepimiz çocuğuz,” diyerek farklılıklara saygı vurgusu yapar. Çocuklara, kaynakta yer alan “23 Nisan” şarkısını önce öğretmenin söyleyeceğini, sonra birlikte deneyeceklerini açıklar. Şarkının “Bugün yirmi üç Nisan” tekrar eden bölümünü el çırpma ve dizlere hafifçe vurma hareketleriyle modeller. Çocuklar sözleri hatırladıkça katılır; katılmak istemeyenlerin ritmi dinlemesi, hareketleri yapması ya da öğretmeni izlemesi de kabul edilir. İkinci söyleyişte sınıf iki küçük gruba ayrılır; bir grup ritmi tutarken diğer grup nakaratı söyler, sonra roller değiştirilir.
Öğretmen, “Şimdi bayramda buluşan dünya çocukları olalım,” diyerek çocukları güvenli boş alana davet eder. Şarkının nakaratı söylenirken çocuklar birbirlerine çarpmadan alanda yürür. Öğretmen “Selamlaş” dediğinde yakınındaki arkadaşına gülümseyip el sallamayı, “Dünya” dediğinde iki koluyla büyük bir daire yapmayı, “Bayram” dediğinde olduğu yerde iki kez zıplamayı modeller. Yönergeler ikişer hareket halinde verilir. Etkinlik sonunda çocuklar nefeslerini düzenleyerek masalara geçer; öğretmen geçişi “Yürüyen ayaklar yavaşlıyor, çalışan eller masaya gidiyor,” sözüyle destekler.
Her çocuk, istediği dünya çocukları görselini seçer. Öğretmen görseli boyama, çizginin çevresinden yavaşça kesme ve kesilen parçayı masasında güvenle bekletme sırasını gösterir. Çocuklar görsellerini istedikleri renklerle boyar; öğretmen “Bu çocuğun bayramda mutlu olması için neler yapabiliriz?” gibi sorularla konuşmayı destekler. Makası başkasına sapı önde uzatma, yürürken makası masada bırakma ve zorlanan arkadaşına izin isteyerek yardım etme hatırlatılır. Kesmede desteğe gereksinim duyan çocuk çizgiyi takip ederken öğretmenden sözel ipucu alır; çocuk kendi yapabildiği bölümleri tamamlar.
Çalışmalar bitince çocuklar üç-dört kişilik gruplar hâlinde Dünya görselinin yanına gelir. Her çocuk kesmiş olduğu görseli Dünya’nın çevresinde uygun gördüğü yere geçici olarak yerleştirir ve “Benim seçtiğim çocuk bayramda…” cümlesini kendi sözcükleriyle tamamlar. Grup arkadaşları yer açma ve sırayla konuşma konusunda birbirini dinler. Öğretmen tüm çocukları kapsayan bu sınıf düzenlemesini birlikte inceler; “Dünya çocukları neden yan yana duruyor olabilir?” sorusuyla kardeşlik ve birlikte kutlama düşüncelerini görünür kılar. Değerlendirmede “Atatürk 23 Nisan günü ne yapmış?”, “Neden bu günü çocuklara bayram ilan etmiş?”, “Bayramlarda siz neler yapıyorsunuz?” ve “Atatürk’e neler söylemek isterdin?” soruları sorulur; çocukların yanıtları yargılanmadan dinlenir.
Son olarak öğretmen önceden hazırladığı konuya uygun çalışma kâğıtlarını dağıtır, yönergeyi kısa cümlelerle ve örnek göstererek açıklar: “23 Nisan’la ilgili resmi incele, istenen bölümü boya ve çizgileri dikkatle takip et.” Çocuklar çalışma kâğıtlarını kendi hızlarında yapar; öğretmen gerektiğinde yönergeyi yeniden açıklar ve bireysel destek verir. Çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.
