İtfaiyeciler neden var

Öğretmen etkinlikten önce bloklar ve minderlerle sınıfta bir ev, itfaiye istasyonu ve aralarında geniş bir yol oluşturur. Geçiş alanlarını açık bırakır; karton hortumları, itfaiyeci şapkalarını ve oyuncak telefonu istasyona yerleştirir. Gerçek ateş kullanılmayacağını açıklar. Görsel kartları inceleme alanına, resim kâğıdı ve boya kalemlerini masalara hazırlar. Çocukları çembere çağırırken “Siren sesi duyunca kim yardıma gelir?” diye sorarak merak uyandırır. Çocuklara itfaiyeci şapkası ve karton hortum gösterilir. “İtfaiyeciler yangın olduğunda insanlara ve hayvanlara yardım eder. Güvenli yere çıkmamıza destek olur.” denir. “İtfaiyeciler kimdir ve ne iş yaparlar?” sorusu yöneltilir. Her çocuğun kısa yanıtı dinlenir; konuşmak istemeyen çocuk görseli işaret edebilir. Ardından öğretmen oyuncak telefonla model olur: “Bir tehlike gördüm. Güvenli bir yerdeyim. 112’yi arıyorum.” Çocuklar parmaklarıyla 1-1-2 gösterir ve numarayı birlikte tekrarlar. Öğretmen güvenli davranışları kısa yönergelerle gösterir: “Oyuncak telefondan 112’yi ara. Yetişkine haber ver. Duman varsa yere yakın ilerle. Ağzını ve burnunu kolunla kapat. Eşyaları almak için geri dönme.” Minderlerin üzerinde yavaşça eğilip ilerlemeyi modeller. Çocuklar aralarında kol boyu boşluk bırakarak sırayla dener. Koşulmaması, itilmemesi ve karton hortumun kimseye doğrultulmaması hatırlatılır. Çocuklar isteklerine göre itfaiyeci, evdeki aile veya yardım çağıran vatandaş rollerinden birini seçer. Rol istemeyen çocuk siren sesi çıkarabilir ya da görsel kart tutabilir. Öğretmen her gruba tek ve somut görev verir: Aile dumanı fark edip yetişkine haber verir ve çıkışa yönelir; vatandaş güvenli yerden 112’yi arar; itfaiyeciler karton hortumu birlikte taşıyarak yardım alanına gelir. Önce öğretmen ve birkaç gönüllü çocuk kısa bir örnek canlandırma yapar. Oyun “Dumanı fark ettik.” sözüyle başlar. Aile rolündeki çocuklar ağız ve burunlarını kollarıyla kapatıp minderlerin yanından yere yakın ilerleyerek güvenli alana çıkar. Vatandaş rolündeki çocuk oyuncak telefonla “112, yardım gerekiyor.” der. İtfaiyeciler şapkalarını takar, siren sesi çıkararak belirlenen yolda yürür ve karton hortumla sembolik söndürme hareketi yapar. Öğretmen gerektiğinde “Dur, çevrene bak, yavaş ilerle.” diyerek oyunu sakin biçimde yönlendirir. Canlandırma kısa tutulur ve roller değiştirilerek yeniden oynanır. Böylece isteyen çocuk farklı bir görevi deneyebilir. Öğretmen oyun sırasında durup “Yangın anında hangi numarayı aramalıyız?”, “Dumandan kendimizi korumak için nasıl hareket etmeliyiz?” ve “Arkadaşımızın güvenliği için ne yapmalıyız?” sorularını sorar. Çocukların “112”, “yere yakın”, “itmeden” gibi kısa yanıtlarını hareketle göstermelerine fırsat verir. Korku belirten çocuğa bunun bir oyun olduğu ve yanında güvendiği yetişkinlerin bulunduğu söylenir. Hareketli oyunun ardından çocuklar çembere döner ve birkaç kez yavaşça nefes alır. Görsel kartlar tek tek incelenir. Çocuklar doğru olduğunu düşündükleri davranışta başparmaklarını kaldırır, güvenli olmadığını düşündüklerinde kollarını çaprazlar. Her kart için öğretmen doğru davranışı kısa cümleyle tekrarlar. “Hangi davranışlar doğrudur, hangileri yanlıştır?” ve “Bir itfaiyeci olsaydın en çok ne hissederdin?” sorularıyla değerlendirme yapılır. Çocuklar masalara geçerek “Ben Bir İtfaiyeciyim Çünkü…” düşüncesini resim kâğıdına boya kalemleriyle çizer. İsteyen çocuk resmini bir cümleyle anlatır; öğretmen çocuğun sözünü resmin altına yazabilir. Ürünler karşılaştırılmaz, her çabanın farklı olabileceği vurgulanır. Son olarak yaşa uygun hazırlanan çalışma kâğıtları dağıtılır; yönerge birlikte uygulanır ve ihtiyaç duyan çocuklara bireysel destek verilerek çalışma kâğıtları tamamlanır.